ไม่กลัวโจรลัก กลัวแต่โจรจ้อง
ฉู่เซียวก็คือคนแบบนั้น แม้จะมีจักรพรรดินีต้าซวนคุ้มครองอยู่ ผู้ที่คิดร้ายต่อเขาก็ยังมีมิใช่น้อย
เช่นประตูรากษัส ที่ยังคงความมุ่งมั่นไม่เปลี่ยน ฆาตกรนับไม่ถ้วนติดตามมาจากต้าฉินจนถึงต้าซวน การปลิดชีพคนไร้ค่าที่พลังบำเพ็ญสูญสิ้นไปแล้วสักคน ย่อมไม่ยาก
เอาจริงก็เพียงคำว่าศรัทธาในสัญญา รับเงินใครมา ย่อมแก้ปัญหาให้ใครนั้น
ภารกิจปลิดชีพศิษย์ของท่านอาจารย์ ล่าช้ายืดเยื้อเกินไป ค่าธรรมเนียมก็สูงเหลือเกิน พวกเขาจึงไม่มีทางยอมคืนให้นายจ้างแน่
ฉะนั้น นครหลวงแห่งต้าซวนจึงพลอยพัดกระหน่ำด้วยสายลมเย็นเยียบ เพราะการมาถึงของพวกเขา
มีผู้ปรารถนาจะกำจัดฉู่เซียวให้จงได้ แต่ก็มีผู้ที่อยากจับตัวเขาไว้เป็นๆ ด้วย และหนึ่งในนั้นคือไอ้เวรที่ชื่อหลงมั่งคนนั้น
มนุษย์ทุกคนย่อมมีจุดอ่อน
และจุดอ่อนของหงส์เพลิง ดูเหมือนจะคือฉู่เส้าเทียน ยกทัพล้านนายเพื่อช่วยคน ยอมปะทะกับฉินหลงจุนโดยไม่ลังเล จะว่าไม่ใช่รักแท้ได้อย่างไร?
รักก็ดีแล้ว จับเจ้าหนูคนนั้นมาให้ได้ ก็จะใช้เป็นเครื่องต่อรองได้ จะเลือกขุนเขาและสายน้ำ หรือจะเลือกชายรัก... ให้เธอเลือกเอง
คำราม!
มนุษย์เมื่อได้เปรียบเหนือธรรมชาติ ก็บินสูงได้จริง ๆ
รากฐานการบำเพ็ญของฉู่เซียวช่วงนี้ พุ่งทะยานอย่างรวดเร็วนัก หนึ่งวันเข้าสู่ขั้นคืนสู่ต้นกำเนิด สามวันฝ่าด่านยุทธ์แท้ การก้าวสู่รู้แจ้งสวรรค์แม้เสียเวลาไปบ้าง ก็ใช้เพียง 8 วันเท่านั้น
ฟังดูสิ เสียงมังกรคำรามที่กังวานออกจากร่างของเขา ทรงพลังกล้าหาญเพียงใด หากมิใช่พระราชวังแดนสมบัติมีม่านบังไว้ ย่อมดึงดูดผู้คนมารุมชมมากมาย
“เหลือเชื่อจริง ๆ”
เฒ่าเทียนถูกทำให้ตื่นตะลึงตั้งแต่ต้นจนจบ
ใครจะคิดได้ว่า คนคนนี้ เมื่อเกือบครึ่งเดือนก่อน ยังเป็นคนป่วยหนักถึงขั้นสุดท้าย ไม่เพียงรากฐานบำเพ็ญสูญสลาย อายุขัยยังใกล้สิ้น
เฒ่าตี้ก็ต้องส่ายหัวครางชมเชย ปีศาจพลิกฟ้าเช่นนี้ ดูตลอดบันทึกประวัติศาสตร์ก็หาคนที่สองได้ยากยิ่ง