ฆ่า!
แสงรุ่งอรุณยามเช้าใหม่แห่งทะเลหลับใน ดังความคำรามก้องกัมปนาท ราวกับเสียงบ่นพึมพำจากชีวิตวิญญาณ แม้แต่แดนฉู่ที่อยู่ไกลโพ้นก็ยังแทบได้ยินเจือมา
เมื่อตามเสียงมาดู จึงพบว่าเป็นปีศาจเฒ่าร่างหนึ่ง ผอมโซกระดูกโปนด้วยความชรา ทว่ากำลังอยู่ในช่วงของการเลื่อนขั้นสูงสุด กลายเป็นชายหนุ่มรูปงามดุจหยก
การรบครั้งสุดท้ายในชีวิต ผู้นั้นไม่ได้มุ่งต่อสู้เพื่อตายไปพร้อมใคร แต่มุ่งปลดปล่อยหมัดสุดชีวิต เพื่อทะยานฝ่าเข้าสู่ภูมิเซียน
"นั่น... คือฮวงจางหรือ?" คนจำนวนมากถูกปลุกให้ตื่นตะลึง วิ่งมาดูกันรอบข้าง ทั้งปีศาจเฒ่าที่อายุขัยใกล้สิ้นสุดก็มีไม่น้อย
ท่ามกลางสายตาของพวกเขา ฮวงจางราวกับแสงแห่งความร้อนระอุพุ่งทะยานขึ้นฟ้าเก้าชั้นโดยตรง มุ่งทะลวงกำแพงกั้นแดนธรรมดาให้ขาด
เช่นนั้นแล้วจะได้ขึ้นสู่สวรรค์เป็นเซียน? เป็นไปได้ อย่างน้อยในสายตาของฉู่เซียวกับลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ หากฝ่าออกจากแดนธรรมดาได้ ย่อมคือแผ่นดินใหม่
แต่นั่นคือความไม่รู้ แดนใหม่นั้นอาจเป็นภูมิเซียน หรืออาจเป็นเขตห้ามชีวิตที่ไม่มีทางรอดก็เป็นได้
ยิ่งไปกว่านั้น โลกที่พวกเขาอาศัยอยู่นี้เป็นเพียงเศษชิ้นส่วนหนึ่งของมิติ ที่เกี่ยวพันกับปรภพ สิ่งใดอยู่เลยนอกมิติ ไม่มีผู้ใดรู้
เมื่อเทียบกันแล้ว หนทางสู่ปลายทะเลมืดกลับแน่นอนแน่ชัด ข้ามรอยแยกมิติแห่งนี้ไปสิบแปดหมื่นลี้ ก็ถึงแดนเซียน
"อา...!"
ฮวงจางไปเร็ว พ่ายยิ่งเร็ว ยังไม่ทันถึงยอดสุดขอบฟ้าอันไกลโพ้น เลือดพลังก็หมดสิ้น ร่วงลงจากวิหารฟ้าราวใบไม้เหลืองแห้งใบหนึ่ง จนกลายเป็นเถ้าธุลีปลิวหาย
คนรุ่นหลังเมื่อเห็นดังนั้น ต่างได้กลิ่นอายแห่งความโศกเศร้า ส่วนปีศาจเฒ่าเมื่อได้ยิน ก็รู้ว่านั่นคือฮวงจางกำลังร่ำไห้
ใช่ ก่อนตายเขาได้ร่ำไห้ น้ำตาไหลนองใบหน้า อดทนอยู่รอดเพียงเล็กน้อยมานับร้อยปี แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้อย่างย่อยยับ
เขาเป็นคนแรก
แต่ไม่ใช่คนสุดท้าย