การตอบโต้จากร่างอวตารนี้ เป็นครั้งแรกที่ฉู่เซียวได้รับบาดเจ็บนับตั้งแต่ปะทะกับผู้แบกดาบ บาดเจ็บจนรากฐานเสียหาย ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากนั้นเกือบครึ่งเดือน ร่างกายยังแปลบปลาบแสบปวดอยู่
ความเจ็บปวดไม่ใช่ปัญหา สิ่งที่ทำให้สีหน้าของเขาไม่ดีคือ ร่างอวตารหายไป
ใช่ หายไปจริง ๆ เหมือนถูกทิ้งไว้ชั่วนิรันดร์กลางความมืดนอกฟ้า ไม่ว่าเขาจะร่ายวิชาหนึ่งพลังกลายสามชั้นอย่างไร ก็ไม่อาจกลายร่างตนเองขึ้นมาอีกได้
"เรื่องนี้... ก็เลยเหลือเชื่อเกินไป" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์เกาขนคางของตัวเองจนเกือบร่อง ก็ยังไม่คิดออกว่าเหตุใดจึงหายไปได้
ฉู่เซียวเองก็ไม่เข้าใจ มักเงยหน้ามองแสงดาวยามค่ำ เสมือนทะลุผ่านความว่างเปล่าล่องลอย แลเห็นความมืดไร้ขอบเขตแห่งนั้น
ทุกคราที่เป็นเช่นนั้น หูของเขาจะดังก้องเสียงเรียกขาน "พี่ใหญ่ ช่วยหาเมียให้หนูสักคนสิ!"
ตึง!
รุ่งขึ้น เมื่อแสงอรุณเพิ่งส่องประกาย ก็มีเสียงระเบิดกึกก้องสั่นสะเทือนฟ้าเก้าชั้น พร้อมเสียงร้องของหงส์ที่กึกกัง
เมื่อชาวโลกเงยหน้ามอง ก็เห็นภาพปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ปรากฏเต็มแผ่นฟ้า หงส์ไฟตนมโหฬารกำลังกางปีกกรีดร้องอยู่ภายใน
นั่นคือผลงานของจักรพรรดินีต้าซวน ปิดด่านบำเพ็ญมาหลายวัน ในที่สุดก็ฝ่าฟันข้ามภูมิสำเร็จ ณ บัดนี้นางคือกึ่งเซียนอย่างแท้จริง
ชาวโลกทั้งปวงแซ่ซ้องสรรเสริญ โดยเฉพาะฝูงชนแห่งโยวไฮ้ยิ่งซาบซึ้งใจ ราชวงศ์ต้าฉู่มั่นคงแล้ว ฮ่องเต้ฉู่เพียงพระองค์เดียวก็ห้าวหาญเกินพอ บัดนี้ยังมีจักรพรรดินีเพิ่มอีกหนึ่ง
ว่ากันว่าฉู่เซียวก็เปิดเผยจริงใจ จัดเตรียมของขวัญให้หงส์ตั้งแต่เนิ่น ๆ อ้อนวอนล่อลวงจนนางยอมมายังโยวตู
เรียบร้อยแล้ว ท่านผู้เฒ่าก็สละราชสมบัติ มอบบัลลังก์แห่งต้าฉู่ให้แก่หงส์ ส่วนตนเองก็เป็นนายท่านที่ปล่อยมือจริง ๆ
ความจริงแล้ว หนึ่งฮ่องเต้หนึ่งจักรพรรดินี ใครนั่งก็เหมือนกัน เพราะฉู่เซียวย่อมต้องจากไปสักวันหนึ่ง การจัดการเรื่องภายหลังล่วงหน้าก็เท่านั้น