ไถ่ตัว?
คำนี้หากอยู่ในหอนางโลมก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่พอมันมาถูกใช้กับฉู่เซียว กลับกลายเป็นเรื่องประหลาดราวกับเขาไปดูงิ้วที่หอแดง ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยสักครั้ง
ไถ่? จะไถ่ด้วยอะไร ก็เงินน่ะสิ!
“ไถ่ตัวเจ้า ต้องใช้เงินเท่าใด” ฉู่เซียวมองนางแล้วเอ่ยถามอย่างลองเชิง
หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ริมฝีปากบางเบิกออกเล็กน้อย “เมื่อวานเพิ่งถามไป ห้าพันตำลึง”
อึก!
ฉู่เซียวไม่ค่อยกลืนน้ำลายนัก ยกเว้นแต่...เงินไม่พอใช้
เขาพอจะหาเงินได้บ้างก็จริง แต่รวมแล้วก็ไม่ถึงห้าร้อยตำลึง
ห้าพันตำลึงสำหรับเขา คือเงินก้อนมหาศาลที่แม้จะแหงนคอจนสุดก็ยังมองไม่เห็นยอด
จำนวนขนาดนี้ อย่าว่าแต่เขาเขยแต่งเข้าบ้านเลย ต่อให้เป็นคุณชายอย่างจีอู๋เฉินก็ยังไม่อาจควักออกมาง่าย ๆ
ทว่า ของที่แหวนหมึกโปรดปราน หาใช่สิ่งจะวัดด้วยเงินทองได้
อย่าว่าห้าพันตำลึงเลย ห้าหมื่นตำลึงเขาก็จะยอมทุ่มสุดตัวไปหามา
เงินหมด ยังหาใหม่ได้ แต่วาสนาพลาดแล้วก็คือพลาดเลย
ยืม ต้องยืมเงินมาไถ่ตัวให้ได้
เรื่องนี้ เร็วดีกว่าช้า
“พรุ่งนี้ ข้าจะไปคุยกับเถ้าแก่ของเจ้า” ฉู่เซียวพลิกตัวทีเดียว กระโดดข้ามกำแพงไปแล้ว
สองสามอึดใจต่อมา ก็เห็นเขาเกาะกำแพง โผล่มาครึ่งศีรษะ “ยังไม่ทราบนามของแม่นางเลย”
“สวี่เยวี่ยน”
“ชื่องามยิ่ง”
ฉู่เซียวจำไว้ในใจ หมุนตัวหายไปในรัตติกาล
เขาไปแล้ว หญิงสาวกลับกอดผีผา ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้เก่า ดั่งรูปปั้นน้ำแข็ง ไม่ขยับเขยื้อน จนกระทั่งสายลมอ่อนพัดผ่าน ไล้เส้นผม นางจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แหงนมองฟ้าดารา นางจำไม่ได้แล้วว่ามาอยู่ที่นี่นานเท่าใด จำได้เพียง ค่ำคืนในวัยแปดขวบ ก็เหมือนวันนี้ ลมหนาวเย็นเฉียบ บิดามารดา พี่น้องชายหญิง ล้มลงในกองเลือดทีละคน