ยามเช้าของหอนางโลม หาได้คึกคักเท่ายามค่ำคืนไม่
หรืออาจเป็นเพราะแขกที่ค้างแรมเมื่อคืน หลังจากหฤหรรษ์กันแล้วยังมิทันตื่น แม้แต่หญิงสาวที่ยืนเชื้อเชิญหน้าประตูก็มีไม่มากนัก มีเพียงคนงานกระจอกงอกง่อย ผ้าขี้ริ้วพาดบ่า หิ้วถังไม้ คอยเก็บกวาดเศษอาหารเหลือค้าง
“คุณชายท่านนี้ หน้าตาไม่คุ้นเลยนะ!”
มารดาแห่งหอนางโลมตื่นเช้า หน้าตานางมิได้งดงาม ทว่ากลับยิ้มแย้มผุดผ่อง
ฉู่เซียวก้าวเท้าแรกเข้าสู่หอนางโลม ก็เห็นนางเดินเข้ามาต้อนรับ พลางกวาดตามอง
คนผู้นี้ มิใช่แค่หน้าตาไม่คุ้น แต่กลับมองใบหน้าไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ ผู้เจนโลกอย่างนาง ยามนี้ก็คาดเดาไม่ได้ว่าเป็นคนทางไหน
“เจ้าสำนักของเจ้าอยู่หรือไม่” เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาจุกจิก ฉู่เซียวตั้งใจเปลี่ยนน้ำเสียง และก่อนมาก็ยัดสำลีสองก้อนไว้ในจมูก เป็นผู้ระมัดระวังยิ่งนัก
ระมัดระวังหน่อยดีกว่า
ระมัดระวังหน่อยปลอดภัยกว่า
หอนางโลมเป็นสถานที่เช่นนี้ จะมาได้ตามอำเภอใจไม่ได้ โดยเฉพาะผู้มีครอบครัว
เช่นเขา หากตระกูลเย่ล่วงรู้ ไม่ต้องรอให้เย่โหรวออกจากฌาน แม้แต่แม่นางผู้น้องของภรรยาเขา ก็ยังสามารถทุบตีเขาจนเป็นอัมพาตครึ่งท่อนได้
“อยู่” มารดาแห่งหอนางโลมรับคำ อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองฉู่เซียวอีกครั้ง ผู้มาเยือนแต่งกายเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ามิได้มาเสพสมหฤหรรษ์ ทว่ามาเพื่อเจรจาธุรกิจมากกว่า และธุรกิจที่ว่าก็คงเป็นเรื่องที่เปิดเผยไม่ได้
“รบกวนนำทาง” ฉู่เซียวดีดเศษเงินออกไปหนึ่งก้อน
‘คนผู้นี้ ช่างขี้เหนียวเสียนี่กระไร’ มารดาแห่งหอนางโลมรับเงินแล้ว แม้ใบหน้าจะเบ่งบาน แต่ในใจกลับทอดถอนใจ
ของฟรีไม่เอาหน้าโง่ วิ่งส่งข่าวแค่นั้นเอง
ทั้งสองคนเดินตามกันขึ้นบันไดไปยังชั้นสาม
ระหว่างนั้น มารดาแห่งหอนางโลมก็มิได้เว้นจากการลอบมองฉู่เซียว แม้กระทั่งกระตุ้นพลังปราณดำเพื่อสอดส่อง