การมองไกลคือของดี
ฉู่เซียวเพิ่งรับเซียวสยงและจื่อหลงไปได้ไม่กี่วัน ก็มีบุรุษชุดคลุมดำกลุ่มหนึ่ง แอบฉกเข้ามาในจวนชิงซานยามค่ำ
น่าเสียดาย ที่นั่นตอนนั้นไร้ผู้คน เมื่อตามหาคนถามก็ทราบแต่เพียงว่า...ย้ายบ้านไปแล้ว แม้แต่คนรับใช้และผู้คุ้มกันจวนในจวน ยังถูกเซียวสยงปลดออกจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงจวนร้างเปล่าเปลี่ยว
บุรุษชุดคลุมดำทั้งหลายต่างหน้าเสียรูป ราชครูสั่งไว้ว่า จับญาติพี่น้องของฉู่เซียวมา ภายหน้าจะได้ใช้การใหญ่ ใครจะไปรู้ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงคน แม้แต่นกสักตัวก็ไม่เห็น
"งั้นก็ไปจับฉู่ชางหยวนมาซะดีกว่า" บุรุษชุดคลุมดำคนแรกกล่าว
"ฉู่เซียวสมัยแรกในตระกูล โดนกลั่นแกล้งรังแกมาตลอด ตัดขาดจากตระกูลฉู่ไปนานแล้ว จับฉู่ชางหยวนมาข่มขู่ มันจะยอมแพ้อย่างนั้นหรือ" บุรุษชุดคลุมดำคนที่สองว่า
"ยากที่จะได้มาสักครั้ง จะกลับไปมือเปล่าก็ไม่ได้" บุรุษชุดคลุมดำคนที่สามลูบคาง "ราชครูต้องการญาติของมัน ไอ้แก่คนนั้นก็ถือเป็นปู่ของมัน ถือว่ารายงานภาระกิจได้"
พวกนั้นปรึกษาหารือกันเสร็จ ก็เดินทางสู่ตระกูลฉู่จริง ๆ ไปกลับใช้เวลาไม่ถึงครึ่งธูป ก็เสร็จงาน จวบจนพวกมันจากไป ตระกูลฉู่ยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าท่านไท่เย่ของตระกูลหายสาบสูญไปแล้ว
"ท่านทั้งหลาย จับข้ามาทำสิ่งใด" ฉู่ชางหยวนหน้าซีดขาว แรงกดดันของผู้แข็งแกร่งทั้งหลายกดทับจนแทบหายใจไม่ออก อยากจะขยับตัว กลับถูกยันต์ใบหนึ่งผนึกตายตัว
"ใครให้เจ้ามีหลานชายดีเลิศล่ะ" บุรุษชุดคลุมดำคนที่สี่หัวเราะเย็นหนึ่งครา สะบัดแขนเสื้อหนึ่งครา ส่งฉู่ชางหยวนเข้าสู่ห้วงฝัน
"อุ๊ก!"
ครานี้ตามเป็นฉู่ชิงซานที่ฝันร้ายแทน ตอนแรกกำลังนั่งสงบจิตหายใจรับพลังอยู่บนยอดเขาองค์หนึ่งอันสูงตระหง่าน ก็รู้สึกเจ็บแปล๊บที่อก สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
เถิงโจวอยู่ที่นั่น มองเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็เอ่ยเสียงเรื่อยเปื่อย "การบำเพ็ญต้องสงบจิต ดังเจ้านี่จิตว้าวุ่นเช่นนี้ จะเข้าใจสวรรค์ปฐพีได้อย่างไร"