คืนนี้ ในศาลบรรพชนของตระกูลเย่ มีแผ่นป้ายวิญญาณเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งแผ่น เขียนนามเย่เทียนเฟิงเอาไว้ เย่เหยากลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง เย่โหรวก็สาบสูญไม่รู้ชะตากรรม ฉู่เซียวเป็นผู้นำเขาลงฝังให้อยู่ในความสงบ
ฉู่เซียวไม่ได้พำนักนาน จุดธูปถวายบิดาภริยาสามมวด แล้วก็หันหลังมุ่งสู่จวนชิงซาน คลำหาด้วยการรับรู้ มิเห็นเงาบิดาแม้แต่ร่าง กระทั่งท่านผู้อาวุโสหล่างมุ่ยก็ไม่อยู่ในจวน
ลุงเซียวสยงอยู่ตรงนั้น กำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ เช็ดดาบของตน อาจเพราะสายใยเลือด ฉู่เซียวเพิ่งแปลงกายล่องหนเข้ามา เขาก็ชะเง้อมองขึ้นทันที "เส้าเทียน?"
เมื่อเห็นหลานชายน้อยแสดงร่างจริง เขาไม่พูดพล่ามทีเดียว พุ่งเข้ามาหมัดหนึ่ง "เด็กเจ้านี่ หรือจะเกิดมาในสกุลผีกันแน่"
รู้ดีว่าฉู่เซียวจะถามอะไร เขาจึงตอบให้ตรง ๆ "หลายวันก่อนนั้น บิดาเจ้าพลังฝีมือก้าวหน้าก้าวกระโดด ท่านผู้อาวุโสหล่างมุ่ยจึงพาท่านออกไปฝึกบำเพ็ญภายนอก"
"ตามข้ามาสิ"
"ไป?"
ฉู่เซียวมาเร็ว ไปก็เร็ว คืนนั้นเองก็จากก่วงหลิงไปแล้ว พร้อมพาเซียวสยง จื่อหลง เฉินโซ่ว และหมากู ติดตัวออกไปด้วย
การกลับครั้งนี้ นอกจากฝังศพบิดาภริยา ก็เพื่อมารับคนเหล่านี้
รถนำทางตกราง
ก่วงหลิงอยู่ต่อไม่ได้อีกแล้ว
เขาต้องหาที่ที่ปลอดภัยกว่าให้เครือญาติ เพื่อมิให้ต้องเดินตามรอยเย่เทียนเฟิงซ้ำ
ปราศจากภาระห่วงใยหลัง นางจึงจะลงมือได้เต็มที่ เช่น การกวาดล้างตระกูลเจียง
ส่วนบิดา มีท่านผู้อาวุโสหล่างมุ่ยคุ้มกัน คงไม่เป็นอันตรายใหญ่หลวง เขาทิ้งยันต์อาคมหนึ่งใบไว้ หากสักวันทั้งสองกลับมาที่จวนชิงซาน ก็จะได้ทราบที่หมายของเขา
เซียวสยงกับจื่อหลงยังเป็นระเบียบ แต่เฉินโซ่วกับหมากู แม้เดินทางออกมาไกลแล้ว ยังไม่วายเหลียวกลับมองก่วงหลิง รอยน้ำตาที่หางตายังไม่ทันแห้งสนิท การจากไปครั้งนี้ ไม่รู้ว่าปีใดจะได้กลับมาอีก
หลายวันไม่ได้กลับ ประตูสำนักศึกษาชิงเฟิงยังคงสภาพพังทรุดเช่นเดิม หรือว่าสำนักศึกษาชิงเฟิงจะตัดใจไม่ซ่อมเสียเลย จะซ่อมไปทำไม ซ่อมแล้วก็ยังมีคนมาเตะพังอีก