อีกแล้ว ๆ ๆ กระท่อมน้อยทรุดโทรมหลังเดิม ในรัตติกาล กองไฟลุกโชน
ฉู่เซียวนั่งอยู่ข้างกองไฟ สงบจิตใจรักษาบาดแผล
คนงามแห่งตระกูลหลิ่วก็อยู่ไม่ไกล เจ้าคะ ข้าง ๆ นั่นอย่างไรเล่า?
นางไม่มีอันตรายร้ายแรงแล้ว อย่างน้อยก็พ้นขีดอันตราย เพียงแต่นอนหลับลึกไปหน่อย
ฮู่!
เมื่อฉู่เซียวลืมตา ลมหายใจขุ่นข้นที่พ่นออกมามีริ้วเลือด ใบหน้าก็ซีดขาวดุจกระดาษ
คืนนี้เขาเสียสติไปชั่วขณะ เสียสติจนไม่เพียงไม่แทงดับขั้นคืนสู่ต้นกำเนิด ยังกลับไปสู้ตายกับมัน
ผ่านประตูผีมาแล้วยกหนึ่ง ถึงบัดนี้แผ่นหลังก็ยังมีเหงื่อเย็นผุดพราย
ครู่ใหญ่ เขาจึงตั้งสติได้ เช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วพลิกมือหยิบกระบองคังหลงออกมา พลิกไปพลิกมาดู
ท่อนไม้เผาที่ตีวิญญาณโดยเฉพาะ
นี่มันของวิเศษชัด ๆ!
เขาต้องขอบคุณบุรุษเสื้อคลุมดำ หากไม่ถูกบีบให้จนตรอก คงไม่ล่วงรู้ความสามารถนี้
มีเทพศาสตรานี้อยู่ในมือ หากพบกับพวกเดียวกับบุรุษเสื้อคลุมดำอีก คงไม่ทุลักทุเลเยี่ยงนั้น แทงไม่เข้าเราก็ตีลอบ ท่อนเดียวไม่ล้ม ก็สองท่อน สุดท้ายก็มีสักทีหนึ่งที่ฟาดให้มันร้องโหยหวน
เก็บกระบองคังหลง ฉู่เซียวหยิบถุงเงินของสองนักฆ่าออกมา
บุรุษชุดม่วงคงจนหน่อย ในถุงเงินมีแค่เศษเงิน รวมแล้วนับได้ไม่ถึงร้อย
บุรุษเสื้อคลุมดำร่ำรวย ตั๋วทอง ตั๋วเงิน แถมเศษเงินกระจัดกระจาย รวมกันห้าร้อย
อย่างนี้ก็พอคืนเงินเจ้าสาวได้สิ?
ทรัพย์สินเงินทองเป็นสิ่งนอกกาย แต่ของศึกที่ได้คืนนี้มิใช่เพียงเท่านี้
เช่น ฉู่เซียว ขณะนี้กำลังกอดตำราโบราณฉบับขาดวิ่น เล่มหนึ่ง ซุกหน้าก้มอ่าน
นี่ล้วงมาจากอกของบุรุษเสื้อคลุมดำ เป็นเคล็ดวิชาลับ แผนกลวงตา
"อันนี้ดี"
ฉู่เซียวเลียนิ้วมือ พลิกอ่านทีละหน้า ยิ่งอ่าน แววตาก็ร้อนแรง