“ฟ้าสว่างแล้ว กลับบ้าน” ท่ามกลางแสงอรุณ ฉู่เซียวพุ่งตัวออกจากวัดร้าง
“ไปแล้วหรือ?” หลิ่วชิงอีเอ่ยพึมพำ เมื่อออกมาก็ไม่เห็นฉู่เซียวแล้ว
นางคิดว่าตนเฉลียวฉลาด ทั้งในตระกูลก็มีไม้เด็ดไม้ตายไม่น้อย แต่กลับต้องมาอยู่ร่วมกับโจรที่ลวนลามนางตามลำพังชายหญิงตลอดคืน ถึงที่สุด ก็ยังไม่รู้ตัวตนของอีกฝ่าย
แจ้งทางการ?
บุตรสาวคนโตแห่งตระกูลหลิ่วครุ่นคิดแปลกแหวกแนว คิดในใจว่าจะให้ทางราชการติดประกาศจับดีหรือไม่
พอคิดดูแล้วก็เลิกล้ม อย่าว่าแต่เลย ผู้บำเพ็ญขั้นกำเนิดแรกเริ่มที่สังหารขั้นคืนสู่ต้นกำเนิดได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา อย่าไปหาเหาใส่หัวจะดีกว่า
ฟู่!
ฉู่เซียววิ่งสุดกำลังเข้าเมืองกว่างหลิง หาตรอกเล็กๆ ซอกหนึ่ง ถอดชุดปลอมตัวออก
ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไป เขาไม่ได้กลับตระกูลเย่ ไปที่ห้องภาพตานชิง เดินบ้างหยุดบ้างตลอดทาง
ใกล้ตรุษแล้ว ซื้อข้าวของปีใหม่บ้าง
กิจการของห้องภาพตานชิงยังคงซบเซาเช่นเคย
ในร้านมีแขกเพียงสองคน นักศึกษายากจนคนหนึ่ง กับชายชราชุดผ้าป่านคนหนึ่ง
คนแรก ฉู่เซียวเคยพบคราวก่อน เป็นพวกชอบอ่านหนังสือฟรีไม่ยอมจ่ายเงิน
ส่วนคนหลังเล่า! เป็นคนแปลกหน้า กำลังเอามือไขว้หลัง ยืนชื่นชมภาพวาดแขวนบนผนัง
“ท่านพ่อ” ฉู่เซียวหิ้วของพะรุงพะรังก้าวพรวดเข้ามาเร็วๆ
“สีหน้าเหตุใดดูแย่นัก” ฉู่ชิงซานเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล
“นอนดึก ไม่ได้พักผ่อน” ฉู่เซียวยิ้มตอบ ก่อนจะยกของปีใหม่เข้าไปด้านหลัง
เขาพึ่งเดินจากไป ชายชราชุดผ้าป่านก็ส่ายตัวมาเคาน์เตอร์อย่างเนิบนาบ พลางชี้ไปทางหนึ่ง “ภาพนั้น เจ้าวาดหรือ?”
“ก็แค่หาเลี้ยงชีพ” ฉู่ชิงซานยิ้มเอ่ย
ได้ยินดังนั้น ในแววตาของชายชราชุดผ้าป่านก็มีประกายประหลาดวูบหนึ่ง
ไม่แปลกที่เขาเป็นเช่นนั้น เพราะภาพนั้นยิ่งใหญ่สง่า ตัวอักษรเพียงไม่กี่บรรทัดก็เขียนได้เปี่ยมด้วยพลังลมปราณไม่ธรรมดา เขาคิดว่าผู้วาดคงเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสูงล้ำ อย่างน้อยก็เป็นปรมาจารย์ผู้รอบรู้ที่มีชื่อเสียง
ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคนธรรมดาไร้ชื่อเสียง แถมยังเป็นคนขี้โรค
“เล่นหมากเป็นด้วย?” หลังจากประหลาดใจ ชายชราชุดผ้าป่านก็ชำเลืองมองหนังสือในมือฉู่ชิงซาน นั่นคือตำราหมากเล่มหนึ่ง ดูมีอายุหลายปี ท่าทางเก่าคร่ำคร่า