ฉู่เซียวจากไปแล้ว เจ้าของหอนางโลมยังไม่ทันตั้งสติ
สุภาษิตเก่ากล่าวไว้ ดื่มน้ำย่อมเผลอสำลัก
คิดดูเถิด เขาคลุกคลีในหอนางโลมหลายสิบปี ก็มีพลาดจนได้ กลับไปเจอคนใจหินเข้าให้ โชคดีที่อีกฝ่ายไม่เอาเรื่อง ไม่อย่างนั้นวันนี้ปีหน้าคงเป็นวันครบรอบมรณกรรมของเขา ส่วนเงินแค่ไม่กี่พันตำลึง เสียไปก็เสียไป ยังดีกว่าเสียชีวิต
ฮู่!
ออกจากหอนางโลม ฉู่เซียวก็เก็บป้ายประจำตัวของลวี่หยางเข้าไปในแหวนหมึก
คุณธรรมแห่งฟ้าดิน! เขามาไถ่ตัวคนด้วยความจริงใจนะ ถึงขั้นก่อหนี้ท่วมตัว ก็แค่นั่งไขว่ห้างวางท่าไปหน่อย แล้วก็ต่อราคาอยากให้อีกฝ่ายลดให้ ใครจะไปคิดว่าเจ้าหมอนั่นรีดไถเขา งั้นเขา...ก็จำต้องทำอะไรนอกลู่นอกทางบ้าง
ความจริงพิสูจน์ได้ ชื่อเสียงของสำนักศึกษามีประโยชน์จริง ไม่ต้องห้าพัน ไม่ต้องหกพัน ใช้แค่เงินกระจอกสองสามสิบตำลึงก็พาตัวคนออกมาได้ และอีกฝ่ายยังไม่กล้ามาทวง
พูดถึงคน สวี่เยวี่ยนที่เดินตามเขาอยู่ข้างกายเหมือนขโมยจอมขลาด มองซ้ายมองขวาอยู่ตลอดทาง
กลัวมีคนสะกดรอย
นางเป็นอิสระแล้วก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ถูกจับกลับไปอีก
ด้วยความเข้าใจพวกนั้นของนาง เรื่องแบบนี้พวกมันทำได้อยู่แล้ว
สาว ๆ หลายคนล้วนถูกลักพาตัวกลับไป แล้วถูกบังคับให้เป็นโสเภณี
เห็นเรื่องราวต่ำช้ามามาก จึงไม่ประมาท
“อย่ามองเลย ไม่มีใครตามมา” ฉู่เซียวกล่าว
เจ้าของหอนางโลมคงกลัวแทบตาย เพิ่งโดนเขาเล่นงานไป ยังจะกล้ามาแหยมอีกหรือ ตอนจากเขาเองก็พูดไว้ชัดเจนแล้วว่า:
จงสงบเสงี่ยม เรากับเจ้าต่างไม่รบกวนกัน