"สังหาร!"
ปู๊ด!
ยุทธการแห่งชะตากรรม รบรากันถึงร้อยเพลง เลือดสาดเสียดจนสุดขั้ว อย่างน้อยในสายตาของผู้คน สมรภูมิที่ฟ้าผ่าฝนห่านั้นก็จมดิ่งไปด้วยสีเลือดทั้งแดน
"ผมย้อมสีต่อสีสัก ผู้ใดเหนือกว่ากัน?" คำพูดนี้มีผู้ชมไม่น้อยที่กำลังสังเกต
ไม่มีผู้ใดตอบ เพราะจนบัดนี้ยังไม่เห็นแม้แต่แววของชัยชนะ
ศิษย์ของอาจารย์นั้นแข็งแกร่งมาก พลังชั่วร้ายพุ่งพล่าน เลือดปีศาจลุกไหม้ปานเปลวเพลิง ปานดั่งเทพสงครามหนึ่งองค์ ความห้าวหาญกลืนกินฟ้าปฐพี
ผู้มีชะตาฟ้าลิขิตก็ไม่ใช่ของเล่น พลังเทพมังกรกว้างดั่งสมุทร ไม่รู้จักสิ้นสุด อิทธิฤทธิ์ตามกำเนิดที่เขาแสดงออกมาแต่ละอย่าง หยิบออกมาเมื่อไรก็นับเป็นมหาวิชาสังหารชีวิตได้ทั้งนั้น
"ไอ้นั่น... แข็งแกร่งถึงเพียงนี้แล้วรึ?" ซาวโล่จู่ขมวดคิ้วแก่ลง หลินโล่จู่และผู้อื่นก็รู้สึกไม่ต่างกัน มองหัวเทียนตูด้วยแววที่เชื่อไม่ได้
เขาเล็กเห็นร่างเทพมังกรเกินไป เมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นเก้าแล้ว กลับน่าสะพรึงเช่นนี้ รากฐานที่แข็งแกร่งทำให้ผู้พบต้องตกใจสยอง
ด้วยพลังยุทธ์ที่เขาแสดงออกในวันนี้ คงหาผู้ใดในหมู่รุ่นชางที่อยู่ ณ ที่นี้ รวมถึงองค์ที่หนึ่งแห่งองครักษ์มังกรด้วย ที่จะกดขี่เขาได้อย่างมั่นคงไม่ได้เลย
"แท้จริงเป็นปีศาจประหลาด" ความตกตะลึงเดียวกันนี้ก็มีอยู่ฝ่ายตรงข้ามด้วย เช่น เทียนจีจื่อและพวก ต่างแสดงสีหน้าระแวงหวาดกลัวต่อฉู่เซียวอย่างลึกล้ำ
เทพมังกรเก้าภูมิแข็งแกร่งเพียงไหน พวกเขาล้วนได้เห็นมาแล้ว เมื่อพลังยุทธ์เปิดเต็มที่ ยังสู้มือกับหลงจุนได้ไม่แพ้กัน
แต่บัดนี้ประลองกันในภูมิเดียวกัน หัวเทียนตูผู้มีร่างกำเนิดแรกเริ่ม กลับกดขี่ฉู่เส้าเทียนผู้สืบเลือดเพียงมือสมัครเล่นไม่ได้เสียแล้ว
"เขา... ต้องตาย"
ดวงตาของเทียนเฉวียนจื่อส่องประกายสีแดงเลือด วันนี้หากไม่ประหารฉู่เซียวเสีย ต่อไปในปีหลัง ย่อมเป็นภัยพันพัวใหญ่หลวง
ยุทธการร้อนแรงเกินไป ผู้ชมก็เยอะเกินไป แม้ฟากฟ้าจะมีผู้มาเยือนใหม่ ก็แทบไม่มีใครเหลียวมอง