รื้น! โครม!
การรบกลางมือ ย่อมอึกทึบใหญ่โตกว่าการประลองตัวต่อตัวนัก
แดนฟ้าดินของภูเขาเฟิงหมิงที่แตกร้าวราวซากปรักหักพัง ยิ่งกลับวุ่นวายไปทั้งแผ่นดินเพราะการปะทะระหว่างฉู่เซียวกับหัวเทียนตู
บัดนี้ เมื่อเหล่ารุ่นชางลงมือรบกันถ้วนหน้า ยิ่งบังเกิดเป็นภาพฟ้าถล่มแผ่นดินแตก
แหงนหน้ามองขึ้น ท้องฟ้าล้วนแต่เงาร่างราวดวงดาวระยิบระยับ พุ่งปะทะขึ้นสู่ฟ้า ปะทะกันจนเกิดแสงไฟฉายฉายสีเลือด
"บำเพ็ญมาจนถึงวันนี้ ข้ายังไม่เคยเห็นเหล่ารุ่นชางมากมายขนาดนี้" ชาวโลกล่าถอยไปเรื่อย ๆ ยิ่งถอยยิ่งตื่นตระหนก
กึ่งขั้นอนัตตานับไม่ถ้วนเช่นนี้ มารวมตัวกันสู้รบ ช่างตระการตานัก ยิ่งควรจารึกลงประวัติศาสตร์
ปีหนึ่ง เดือนหนึ่ง วันหนึ่ง เหล่าผู้อาวุโสที่ตื่นเช้านอนดึก อิ่มหนำจนเบื่อหน่าย จึงลงมาตะลุมบอนกันที่ภูเขาเฟิงหมิง
"ใครหนอให้ความกล้าแก่พวกเขา กล้าประกาศสงครามกับเชื้อพระวงศ์" ผู้อาวุโสที่ชราที่สุดต่างขมวดคิ้ว มองไปยังบรรพบุรุษเซียวและพวก
จริงอยู่ รากฐานของตระกูลใหญ่ทั้งหลายไม่ธรรมดา แตะแม้ร่วมมือกันทั้งหมด ก็ยังสะเทือนเชื้อพระวงศ์ไม่ไหว การเปิดศึกอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ คิดว่าชีวิตยาวเกินไปหรือ?
คิดไม่ออกก็ถูกแล้ว
มิใช่ทุกคนจะรู้เรื่องคาถามังกรทอง กระทั่งเหล่าทหารองครักษ์ใกล้ชิดมังกรส่วนใหญ่ ก็ยังถูกปิดหูปิดตา
พวกเขารู้เพียงว่าองค์มังกรมีรับสั่ง ให้พิทักษ์ผู้มีชะตาฟ้าลิขิตไว้ให้ปลอดภัย ผู้ใดกล้าแตะต้องร่างมังกรทอง ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด... ฆ่าโดยไม่ยกเว้น
"ภาพที่งดงามนัก" หัวเทียนตูเบ้ปากยิ้มอย่างเลื่อนลอย ดวงตาที่คะนองราวพ่นไฟ
ถูกต้อง นี่คือกับดักที่เขาวางไว้ ว่าเป็นการใช้ตนเองเข้าสู่กับดักก็ไม่ผิดนัก ท้าทายฉู่เซียวเป็นความจริง ใช้คาถามังกรเทพล่อตระกูลใหญ่ทั้งหลายก็เป็นความจริง
พวกนี้ กล้าช่วยรบเคียงข้างฉู่เซียว กล้าเข้าปะทะกับเขา ย่อมเทียบเท่ากบฏ ไม่ว่าสำนักศึกษาหรือทหารองครักษ์ใกล้ชิดมังกร ล้วนมีอำนาจตามพระบรมราชโองการประหารได้