"อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า"
เสียงโหยหวนหวาดผวา ยังก้องกังวานในมิติโลกบาดาล ทว่าคนอ้วนประหลาดกลับหายไปแล้ว
ฉู่เซียวไล่ตามเข้าไปในห้วงมืดลึก จวบจนถึงเบื้องหน้าธาราสายหนึ่ง จึงหยุดร่างลง
เสียงจ๋อมเมื่อครู่ ดังมาจากทางนี้
"ผู้อาวุโส?"
"ฮ่องเต้สอง?"
ฉู่เซียวร้องเรียกหลายหน
ไร้ผู้ตอบรับ มีเพียงเกลียวน้ำในวารีกระหน่ำโหม
หมดทางเลือก เขาก็กระโจนพรวดลงสู่ธารา
ทว่า พยายามตะเกียกตะกายอยู่ค่อนคืน ก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตแม้ครึ่งตัว
ส่วนคนอ้วนประหลาด เหมือนสาบสูญไปจากโลกมนุษย์
"หม้อของข้า"
ฉู่เซียวกุมทรวง ใจคอระทด
ผู้ทรงภูมิที่สามารถมองทะลุเคล็ดวิชาของเขา ทั้งยังไม่แยแสอาคมต้องห้ามของแหวนหมึก การจะยื้อชิงหม้อลายมังกรคืนจากมือ คงยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์
ที่สำคัญ เวลานี้เขาแม้แต่เงาคนก็หาไม่พบ
โอวฮู!
ไม่ไกลออกไป เสียงเรียกของเยาเยาดังขึ้น
ฉู่เซียวไม่คร่ำครวญอีก ตามเสียงมาถึง ก็พบเจ้าตัวน้อยกำลังขุดคุ้ยในดิน
เข้าใกล้ก็กระจ่าง เป็นแผ่นศิลาหินที่ผ่านกาลเวลา มีครึ่งแผ่นจมอยู่ใต้ดิน
"ข้าจัดการเอง"
ฉู่เซียวสองมือโอบรัด พลังปราณดำพลุ่งพล่านตอบรับ
ทว่าเขาดูถูกความหนักอึ้งของศิลานี้ ทั้งที่ออกแรงเต็มกำลัง ก็ยังไม่สะเทื้อนสะท้าน
กำลังคนไม่พอ ก็หาตัวช่วยเสียหน่อย เขารีบลงอาคม เนรมิตร่างแยก
คิ้วน้อยของพังพอนจิ้งจอกขาวเลิกขึ้นเล็กน้อย มองดูพลางตะลึงงัน เหตุใดจู่ๆ ฉู่เซียวถึงงอกออกมาอีกสองคน
"จงออกมา" ร่างหลักบวกร่างแยกอีกสองร่าง ล้วนกลั้นจนหน้าแดงก่ำ
โชคดีที่ในที่สุดศิลาก็ถูกถอนขึ้นมา เมื่อล้มตะแคง ยังดังกึกก้องสนั่น