คืนเดือนมืดลมแรง ยามเหมาะแก่การฆ่าคนชิงทรัพย์
คืนนี้ฉู่เซียวก็ทำเรื่องใหญ่เสียด้วย
ดูสิ มีดและถุงเงินของเจ้าคนพาลนั่น บัดนี้อยู่ในแหวนหมึกอย่างสงบเรียบร้อย
ยังมีสมบัติวิเศษจากต่างภพอย่างกระบองคังหลง ตลอดทางกลับเมืองกว่างหลิงเขาศึกษามาทั้งทาง
หยดเลือดรับเจ้านาย ไม่ได้ผล ใช้อัคคีเผา ใช้แหวนหมึกกระแทก ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
เขารู้ดีว่าใช้วิธีผิดทาง ยังต้องลองอีกมาก เผื่อจะฟลุ๊คเหมือนแมวตาบอดเจอหนูตาย
“เร็วๆ เข้า อย่าอู้”
วันนี้สนามประลองยุทธ์ของตระกูลเย่คึกคักกว่าทุกวัน
ส่วนใหญ่เป็นเด็กรับใช้ ถือพลั่วกับไม้กวาดกำลังเก็บกวาดหิมะ
ฉินโซ่วเองก็อยู่ ตั้งเตาเพลิงเล็กๆ ใต้ต้นไม้ ฮัมเพลงพลางต้มชาไปด้วย
เห็นฉู่เซียว เขาไม่พูดพร่ำ เพียงชี้ไปที่กิ่งไม้ ถุงทรายแขวนอยู่ตรงนั้น
ยืนท่าม้า วิดพื้น ซิทอัพ....
การฝึกขั้นพื้นฐานที่สุด บทเรียนที่ต้องทำทุกวัน
ฉู่เซียวไม่รีรอ ผูกถุงทรายแล้วเริ่มทันที
เหล่าเด็กรับใช้เห็นชัดเจน ฤดูหนาวเหน็บเช่นนี้ พื้นดินแข็งเป็นหิน แต่เมื่อลูกเขยวิ่งผ่าน กลับทิ้งรอยเท้าบุ๋มลงไป จึงรู้ได้ว่าถุงทรายหนักเพียงไหน ผู้บำเพ็ญนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ พวกเขาคนธรรมดาสามัญย่อมเทียบไม่ติด
“ความเข้มข้นยังไม่พอ” ฉินโซ่วลูบคาง
เห็นฉู่เซียววิ่งแบกน้ำหนักไม่มีท่าว่าจะเหนื่อย เขาก็อดคันไม้คันมือไม่ได้
ไม่ผลักดันถึงขีดจำกัด แล้วจะขุดศักยภาพออกมาได้อย่างไร ต้องฝึกให้ตายไปข้างหนึ่งถึงจะถูก
“โย่ กำลังดื่มชาอยู่หรือ” เสียงพูดดังขึ้น คนผู้หนึ่งเดินเข้าสนามประลองยุทธ์
เพ่งดูถ้วนถี่ แม่นแล้ว เป็นผู้ดูแลหอตำราตระกูลเย่ หยางเต๋อ
เขามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อชมหิมะ แต่จงใจมาดูฉู่เซียวถูกเฆี่ยน
ตาเฒ่านี้ผูกใจเจ็บ ยังจำวันที่ฉู่เซียวทุบโต๊ะเขาได้
“เจ้าไม่เฝ้าหอตำรา วิ่งมาที่นี่ทำไม” ฉินโซ่วหาว
“ก็คิดถึงเจ้าน่ะสิ!” หยางเต๋อว่า พลางหยิบแส้หนังที่วางข้างตัวฉินโซ่วขึ้นมา
คลึงเล่นอยู่ครู่หนึ่ง จึงเสริมครึ่งประโยคหลัง “ไม่สู้วันนี้ให้ข้าเฒ่าทำแทนดีหรือไม่”
“อย่าให้บั้นเอวเคล็ดก็แล้วกัน” ฉินโซ่วไม่ได้ปฏิเสธ จะฟาดแส้ ใครฟาดก็เหมือนกัน