"เยาเยา รีบมาเร็ว"
ฉู่เซียวยืนถือมีด เผชิญหน้ากับสิ่งชั่วร้ายพลางเรียกสัตว์วิญญาณน้อย
ไม่จำเป็นต้องให้เขาเรียก พังพอนจิ้งจอกขาวก็กระโดดลงจากต้นไม้เทพ มุดเข้าไปซ่อนในอ้อมอกของเขาแล้ว
เจ้าตัวน้อยคงจะตกใจกลัวมาก ตอนอยู่บ้านยังขี้โมโหอย่างน่ารัก แต่ตอนนี้กลับกล้าโผล่หัวเล็กๆ ออกมาเพียงครึ่งเดียว กลัวจนตัวสั่นไม่หยุด
"อย่ากลัว ข้าอยู่ที่นี่" ฉู่เซียวดึงเสื้อผ้าปิดตาของเยาเยาไว้
แม้ว่าเขาจะยังไม่เคยต่อสู้กับสิ่งชั่วร้าย และก็ไม่รู้ว่าสัตว์ร้ายเช่นนี้มีพลังมากแค่ไหน
แต่ ท่วงท่าที่แสดงออกมานั้นหลอกใครไม่ได้
สัตว์ประหลาดนี้ดูน่ากลัว แต่หากกล่าวถึงรัศมีแล้ว ก็ไม่ได้เหนือกว่าชายฉกรรจ์เมื่อก่อนหน้านักมากนัก
เขาสามารถทิ่มแทงครึ่งขั้นคืนสู่ต้นกำเนิดได้ ย่อมมีมั่นใจว่าจะใช้ร่างแยกสังหารสิ่งชั่วร้ายนี้เช่นกัน
แน่นอน ตอนนี้เผ่นหนีไปเลยนั้นปลอดภัยที่สุด แต่เขาไม่ยอมเต็มใจนักนะ!
นั่นมันต้นไม้เทพนะ! หากเขาหนีไป แล้วสิ่งชั่วร้ายทำลายต้นไม้เทพล่ะจะทำอย่างไร
วาสนาไม่ค่อยจะพบพาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงดวงเฮงใหญ่โตเลย การกล้าเสี่ยงสักตั้งเป็นสิ่งจำเป็นนัก
คำราม!
สิ่งชั่วร้ายไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่กลับส่งเสียงคำรามดุจสัตว์ร้าย
มันอ้าปากกว้างราวอ่างเลือด พ่นสายฟ้าออกมาสายหนึ่ง
"ทลาย" ฉู่เซียวเร่งพลังปราณดำจนเต็มที่ ฟาดฟันสายฟ้านั้นแตกกระจายในดาบเดียว
สายฟ้าสายที่สองตามมาถึงทันใด รวดเร็วถึงขั้นเขาทำได้เพียงยกดาบขวางป้องกัน
แม้จะกันไว้ได้ แต่ก็ถูกแรงสะเทือนจนกระเด็นพลิกตัวกลางอากาศ ดาบในมือหลุดลอยไปไกล
"รุนแรงแท้!"