โอม มา ณี ปัท เม....คูมมม.....!
พระใหญ่ท่องสูตร ยังมีเสียงก้องดังระเบิด
เป็นเพราะวินาทีที่ฉู่เซียวขับเคลื่อนแสงสว่างกาย พันกรตถาคตก็ระเบิดตัวเอง เปลวเพลิงพุ่งทะยานเข้าเมฆ กวาดล้างฟ้าดินทั่วหล้า
บรรดาผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลเจียงต่างอับจนหนทาง ดวงตาที่มืดสนิทเพิ่งกลับคืนสว่าง ก็ถูกคลื่นพลังที่เหลือริดรอนกระเด็นล้มระเนระนาด
เจียงเหลาจวินมีพลังบำเพ็ญลึกล้ำ รากฐานแข็งแกร่ง มิได้สั่นคลอนแต่อย่างใด ทว่าสีหน้าของท่านผู้เฒ่ากลับบูดบึ้งน่าเกรงขาม เมื่อควันไฟจางหาย แผ่นฟ้าแผ่นดินตรงนั้นก็ไม่เหลือร่องรอยของฉู่เซียวและเย่เหยาแม้แต่เงา
คนหายไปไหน?
ผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลเจียงที่ตั้งหลักได้ต่างขมวดคิ้ว ไม่ใช่ว่าศิษย์ของอาจารย์นิสัยเด็ดเดี่ยวรุนแรง เห็นว่าเป็นสถานการณ์ไร้ทางรอด จึงรั้งร่างหยินทมิฬระเบิดตัวเองพร้อมกันไปเลยหรือ?
ย่อมเป็นเช่นนั้นแน่ จงดูซิ บนซากปรักหักพังยังมีคราบเลือดตกค้าง ชนิดที่ร่างสลายเป็นเสี่ยวๆ
"บัดซบ!"
ชั่วขณะนั้น สายตาของบรรดาผู้แข็งแกร่งต่างหันไปจับจ้องที่เจียงเหลาจวินทั้งหมด ท่านไท่เย่แห่งตระกูลเจียงนี้ สีหน้ามืดครึ้มน่าสยอง แรงกดดันอันน่าสะพรึงบีบอัดฟ้าดินให้สั่นคลอน
ย่อมต้องโกรธแค้น เพียงหวังหาเย่เหยาพบที่หุบเขาเซียนแดง กลับถูกเทียนจีจื่อนำพลนักตัดหน้าฉกไป ไล่ตามมาถึงเขากู่แห่งนี้ แล้วกลับตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
วนเวียนอ้อมค้อมมาตลอดวงใหญ่ เสียลูกหลานตระกูลไปมิใช่น้อย ทั้งยังไม่ได้อะไรติดมือเลยสักอย่าง
"ฉู่เซียว เจ้าทำลายหน้าตระกูลข้าเจียง!"
ปัง!
เมื่อฉู่เซียวปรากฏกายอีกครั้ง คือที่ป่าเขารกมืดแห่งหนึ่ง ตนกับเย่เหยาร่วงลงมาจากฟ้าด้วยกัน
เขาไม่เพียงเป็นลูกเขยที่ดี ยังเป็นสามีที่ดีด้วย ใช้เคล็ดเคลื่อนกายในพริบตาชนทะลุหล้าสิบลี้ ณ ชั่วขณะที่มิติลี้ลับพังทลาย เขาได้ปกป้องเย่เหยาด้วยการป้องกันทั้งปวงที่มี