แซ่ฉู่?
นามว่าเซียว?
ฉายาว่าเส้าเทียน?
พอได้ยินนามนี้ บรรดาผู้ติดตามสังหารต่างอึ้งงัน คิดว่าหูไปหลอนเอง ปล้อนตัวน้อยนั่น ไม่ตายก็พิการสิ้นดี ยังมีหน้ามาเร่ร่อนที่ทะเลโยวอีกเรอะ?
ไม่เชื่อใช่ไหม? คนเชื่อก็มีไม่น้อย อย่างอวี่เทียนหมิงก็แสดงสีหน้ามึนงง
อวี่เทียนหลิงที่อยู่ไม่ไกลก็เช่นกัน แม้คนนั้นจะสวมหน้ากากหัวกะโหลก นางก็จำได้แม่นทันที และเพราะจำได้นี่เอง นางจึงยากจะเชื่อ
ตลอดการหนีตาย นางได้ยินมาไม่น้อยว่า ฉู่เซียวถูกคุมขังลงคุกโทษประหาร โดนตอกตะปูสยบวิญญาณถึง 18 ดอก บำเพ็ญรากฐานสลายเกลี้ยง กลายเป็นคนพิการมาแต่ไหนแต่ไร
แต่วันนี้ที่ได้เห็น แม้บำเพ็ญจะตกถอยลง ก็ยังอยู่ขั้นที่ 7 แห่งรู้แจ้งสวรรค์ จักรพรรดินีต้าซวนที่ช่วยเขาไว้ ให้กินยาอายุวัฒนะเข้าไปหรืออย่างไร?
"ขั้น 7 แค่นั้น กล้าเล่นกับข้า?" ชราชุดสีม่วงคำรามเย็นชา สะบัดแขนขึ้น แสงดาบนับพันนับหมื่นพุ่งกระหน่ำ
"ครึ่งก้าวสู่อนัตตา ก็แค่นี้หรือ?" ฉู่เซียวเหยียบย่ำทะเลมา ฝีเท้าไม่ลดละ แต่วิชาตัวเบากลับลึกลับพร้อมเพรียงเลื่อนไหล คลื่นดาบที่พุ่งมาทั่วฟ้านั้น แม้ชายเสื้อเขาก็ยังไม่ทันแตะ
"ก้าวเซียนถูกเนรเทศ?"
ชราชุดสีม่วงเคยเห็นโลกมากว้างไกล แลเห็นได้ทันทีว่าเป็นวิชาใด หนึ่งในวิชาลับที่สกุลหนานกงไม่ถ่ายทอดภายนอก สุดยอดแห่งยุค
อย่าเพิ่งใจร้อน
ยังมีที่เหนือกว่านี้อีก
ฉู่เซียวเดินไปเดินมา แล้วก็หายไปจากสายตา ดั่งภูตผี ลอบสังหารจากกลางอากาศ
"วิชาชักดาบ เจ้า......"
เปรี้ยง!
ชราชุดสีม่วงคำยังไม่ทันจบ ศีรษะก็ขาดร่วง ครรภ์โลหิตที่ตั้งใจใช้รอดชีวิตครั้งที่สอง ก็ถูกฉู่เซียวเสียบทะลุด้วยดาบหนึ่งเส้น
ทางไกลแปดพันลี้ เขาเดินมานานนัก แต่ประตูนรกบานนี้ เขาก้าวข้ามมาได้ในก้าวเดียว