"ใคร?"
เชียง!
เสียงตะโกนระเบิดจากในป่าดงดิบ ก่อผลเป็นคดเคืองเลือดสาดอย่างโหดร้าย ไม่มีผู้ใดมองเห็นแขกผู้มาเยือน เห็นเพียงเงาร่างเลือนรางหนึ่ง ฉับพลันผุดขึ้นท่ามกลางความมืด
ฉู่เส้าเทียนแห่งชิงเฟิง มีแววของนักฆ่าอยู่ในตัวอย่างยิ่ง ผ่านไปถึงใครหนึ่งคน ย่อมมีแสงเลือดพราวขึ้น จวบจนศีรษะกลิ้งร่วงลงทีละดวง ร่างที่เลือดพุ่งกระจายของพวกเขา ยังไม่ทันได้ล้มลง
ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเห็นว่า ใบหน้ายามตายของพวกเขาล้วนตาโตค้างเหมือนกันทั้งหมด ไม่รู้ลูกหมาไอ้ตัวไหน ใจดีเช่นนี้ จัดการเรื่องให้พวกพี่น้องเรียบร้อยแบบไม่ต้องคิดเองเลย
"ซ่อนหัวโผล่หาง ออกมา!" พวกที่ตอบสนองไว อย่างชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเงิน ก็รี่ถอยหลังพุ่งขึ้นฟ้า ตราห้านิ้วมหึมา กดทับลงจากฟากฟ้า
หวดนี้ของเขาไม่ธรรมดา หนึ่งฝ่ามือปล่อยออกมาเป็นยักษ์ผู้ค้ำฟ้า มือถือกระบี่จู่หลง คลุมฉลองพระองค์มังกรสีเข้ม มีท่วงทีกลืนแปดทิศอย่างเป็นธรรมชาติ
"เ...เจ้า...ฉู่เซียว?" ชายวัยกลางคนในฉลององค์สีเงินก็มึนงง ชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่ถูกล้างพลังบำเพ็ญจนหมดสิ้นแล้วหรือ?
ผู้ที่เชื่อไม่ได้ไม่ต่างกัน ยังมีชนทั้งสกุลอวี่ ไม่มีใครไม่เงยหน้ามองธรรมลักษณ์ราวภูผา ซึ่งพวกเขาเคยเห็นมาแล้ว
หึ่ง!
กระบี่มังกรบรรพบุรุษหนึ่งฟัน ผ่าฟ้าแหวกแผ่นดิน แม้แต่ชายวัยกลางคนในฉลององค์สีเงินที่แกร่งถึงครึ่งก้าวอนัตตา ก็ถูกฟันจนคุกเข่าลงพื้นอย่างกึกก้อง
การกดทับของพลังรบอย่างเด็ดขาด ทำให้เขาไร้เรี่ยวลุกขึ้นสู้ ร่างกายอันเข้มแข็งที่เขาภาคภูมิใจ ในชั่วขณะนั้นก็เปราะบางดั่งกระดาษ แตกสลายไปทีละนิ้ว
"บัดซบ!"
คนของจวนราชครู ย่อมมีวิชาปกป้องชีวิตอยู่บ้าง เขาจึงกัดฟันแน่น ทิ้งชีวิตที่หนึ่งไว้ ด้วยวิชาแทนร่าง จึงรอดมาได้ด้วยชีวิตที่สอง
วิชาต้องห้าม ทำให้พลังบำเพ็ญของเขาตกต่ำลงอย่างมาก ไม่อีกแล้วครึ่งก้าวอนัตตา ตกลงมาถึงรู้แจ้งสวรรค์ขั้นที่แปด ราวสุนัขจรจัดข้างถนน หันหลังวิ่งหนี