กำหนดยืมวิชาสิ้นสุดลง ฉู่เซียวไร้ซึ่งพลัง เค้นจนสุดกำลัง แถมยิ่งกว่าทุกคราที่ผ่านมา กลับอ่อนแรงยิ่งกว่า
การแปรปรวนของวิชาหลบหนีมหาธาตุทั้งห้า ย่อมต้องระบายสู่ผู้ใช้ อายุขัยที่เหลือไม่มากนัก แล้วยังโง่เขลาฝืนใช้วิชานี้ ทำให้เขาทรมานสุดบรรยาย
ยืนไม่อยู่แล้ว เขาจึงเช่นเดียวกับประมุขต้าอวี่เมื่อครู่ โหม่งศีรษะดิ่งลงสู่ทะเล
ไม่เป็นไร
มีผู้คอยรับเขาไว้
นั่นแหละ ภูตมารวิญญาณที่ล่าช้ากว่าใคร ก็ไล่ตามมาถึงแดนฟ้าดินนี้ มืองามโบกเบา ๆ ก็ดึงเขาออกมาจากน้ำ
"เหตุใดจึงช่วยข้า" ฉู่เซียวลมหายใจเบาบาง แววตาหม่นหมอง โลหิตที่มุมปากยังไหลไม่หยุด
"เจ้าว่าเล่" ภูตมารวิญญาณยิ้มแฉ่ง ยื่นมือลูบไล้แก้มของฉู่เซียวเบา ๆ ลูบไปมา ก็กลายเป็นบีบแทน
ผู้หญิงนี่นา! ย่อมมีบางวันที่ใจไม่ดี หวงแค้นกันได้ทั่วไป
เห็นแก่คุณชายฉู่น้อย ใบหน้าที่ซีดไร้เลือดเนื้ออยู่แล้ว ก็ถูกบีบจนเขียวป่นปี้
"แม่ข้าสอนไว้ว่า ครองคู่กันหนึ่งวันก็มีบุญคุณร้อยวัน เจ้าทำแบบนี้คือทำร้ายกันในครอบครัว" ฉู่เซียวไม่มีแรงจะด่า ท่านพี่วานรจึงกางแขนเสื้อลงมือเอง ปากจิ๊กๆ พูดไม่หยุด
"แต่ง...กับไก่...ตามไก่?" เมี่ยวหลิงกำเนิดความคิดในใจ สายตาลอบมองภูตมารวิญญาณ
สิ่งมีชีวิตน้อยในครรภ์ของบรรพชนหญิงผู้นี้ หาใช่บุตรของพี่ชายฉู่เซียวกระมัง แต่นางยังสงสัยอยู่ดี ว่ามันถูกตั้งครรภ์ขึ้นมาได้เช่นไร
"ใครบอกเจ้าว่าเป็นคู่ครอง" ภูตมารวิญญาณดวงตางามลุกวาว ยิ่งบีบยิ่งเมามัน แต่แรงในมือกลับเบาลงจนแทบไม่มี ใบหน้ายังปรากฏแดงระเรื่อ
เรื่องในอดีตไม่อาจหวนคืน แต่กลับมักผุดภาพหวานชื่นนักต่อนักขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ทุกครั้งที่หวนรำลึก... ก็อยากหาซอกดินมุดเข้าไปซะให้รู้แล้วรู้รอด
"เราเคยนอนบนเตียงเดียวกัน ทำไมถึงไม่นับว่าเป็นคู่ครอง" คุณชายฉู่ผู้อ่อนล้า ห้ามลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ไว้ไม่อยู่ ให้มันกระโดดโลดเต้นอยู่บนทะเลตันเถียน
ภูตมารวิญญาณอายจนเป็นโทสะ แม้จะว่าได้ว่าตกใจสั่นคลั่งก็ได้ ข่มขู่เสียงห้วง "พูดอีก ข้าฉีกปากเจ้า"