ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด เสียงกรีดร้องอันโหดร้ายบนเกาะจึงได้เงียบสงบลง เมื่อพลังชั่วช้าจางหายไป ทั่วพื้นดินเต็มไปด้วยซากแห้งนอนขวางเรียงรายกันมั่วไปหมด ใกล้เคียงกับโครงกระดูก
ตายหมดแล้ว ทหารกองทัพที่พ่ายแพ้หลายหมื่นนายของอาณาจักรมังกรดำ ไม่มีผู้ใดเป็นข้อยกเว้น ล้วนถูกกลืนกินสังหาร
บนถนนสู่ปรโลก พวกเขาไม่ได้โดดเดี่ยว มีคนเป็นเพื่อนกันมากมาย คงกำลังบ่นด่าทั้งน้ำลายฟุ้ง ต่อแถวกันจิบน้ำแกงของยายเมิ่ง ศึกราชวงศ์ครั้งนี้...ไม่ได้ตายในสมรภูมิ กลับถูกพวกเดียวกันต้อนชีวิต
ใต้แสงจันทร์ เหลือเพียงวิญญาณชั่วร้ายหลีเจียงเพียงหนึ่งเดียว เปรียบดั่งปีศาจรักสายเลือด ก้าวเดินบนแอ่งเลือด ตลอดทางเพียงแต่เลียปาก
อิ่มแล้ว อิ่มเอมเต็มที่ เลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิตล้วนกลายเป็นอาหารบำรุงของเขา เลี้ยงร่างที่พังทลายของเขาจนพลังชั่วร้ายแผ่ท่วมฟ้า
อย่ารีบร้อน
ยังไม่จบ
นี่เพียงมื้อแรกเท่านั้น เขายังจะกลืนต่อไป แม้จะต้องกองด้วยเลือดและกระดูก ก็ต้องกองออกมาเป็นขั้นอนัตตาที่สมบูรณ์แบบให้ได้
การกระทำอันไร้ศีลธรรม...มิได้มีผู้ใดทำฝ่ายเดียว ณ อาณาจักรดวงจันทราอันไกลโพ้น ก็มีปีศาจกินคนอีกหนึ่งร่าง
ใครกัน? นักบุญแห่งพระราชวังเทียนโยว หรือพูดให้ชัดกว่านั้น ก็คือปีศาจดาวร่วงที่เคยถูกฉู่เซียวทุบตีจนยับเยิน
วิญญาณชั่วร้ายหลีเจียงยึดร่างนักบุญสายเลือดชั่วร้าย
เขาก็ยึดครองร่างแห่งราตรีนิรันดร์
ไม่ว่าจะรวมร่างหรือยึดร่าง สายเลือดและแก่นแท้ของนักบุญเทียนโยว ล้วนตกเป็นของเขาทั้งหมดแล้ว
ปีศาจจากนอกภพผู้โหดเหี้ยมเพียงใด? สิ่งมีชีวิตในสายตาของเขา เปรียบดั่งมดปลวกและหญ้าธูปฤๅษี กลืนเป็นอาหารได้ทั้งสิ้น
ขณะนี้ เขากำลังเพลิดเพลินกับงานเลี้ยงสังหารแห่งเจ้ากิน กางม่านมืดครั้งใหญ่ปกคลุมหมู่บ้านหนึ่งแห่ง