ถอย!
“หนี!”
บรรพชนผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองถูกสังหารต่อเนื่องกัน สำหรับกองทัพมังกรดำแล้วย่อมเทียบเท่าการโจมตีถึงฆาต ทั้งขวัญกำลังใจและศรัทธาในการรบ ล่มสลายไร้เหลือ
เพราะฉะนั้น ภาพเดียวกันนี้ ผ่านไปไม่นานนัก จึงบังเกิดขึ้นอีกครั้ง ร่างคนนับไม่ถ้วนดังคลื่นน้ำถอยยักษ์ พ่ายแพ้อย่างราบคาบทั้งแนวรบ
“ฆ่า!”
ทหารและนายพลแห่งต้าซวนคำรามกึกก้องดั่งฟ้าร้อง ตาแดงก่ำเหมือนฆ่าจนคลั่ง ไล่สังหารปกคลุมฟ้าดิน
สิ่งที่เรียกว่าสองกองทัพปะทะกันก็สิ้นสุดลงตรงนี้ สมรภูมิได้เปลี่ยนจากการประมือสังหารกันสองฝ่าย กลายเป็นการสังหารหมู่ล้างฝ่ายเดียว
“พวกหนูน้อยชั่วต่ำ” ผู้อาวุโสขุยชานด่าออกมาเพราะ ๆ แต่เท้ากลับไม่ได้เฉย พุ่งทะยานขึ้นฟ้าหนีไปเร็วยิ่งกว่ากระต่าย
พ่ายแล้ว ไร้ฤทธิ์จะพลิกมิติลี้ลับคืน ต่อสู้ต่อไปก็ไร้ความหมาย หนีคือหนทางที่ประเสริฐสุด
ผู้มีสำนึกเช่นนี้ มิได้มีแต่เขาผู้เดียว ประมุขต้าอวี่หนีเร็วยิ่งกว่าเขาอีก ใบหน้าที่กัดฟันแน่น บิดเบี้ยวน่าสะพรึงราวปีศาจ
“ผู้ใดขวางข้า ผู้นั้นตาย” ภูตไอเย็นหลีเจียงผู้เป็นผู้แพ้ร่วมชะตากรรม ระหว่างหนีกลับอวดความห้าวหาญเต็มที่ ร้องคำรามดังก้องไปตลอดทาง
เขาไม่ตะโกนก็ยังไม่เป็นไร แต่ครั้นส่งเสียงคำรามออกไปแล้ว บรรดาผู้แข็งแกร่งแห่งโยวตูยิ่งไล่ตามเร่าร้อนขึ้น โดยเฉพาะอู่เต๋อและพวก โทสะพุ่งสูงสุด
ไอ้เวรนี่เอง ก่อเรื่องวุ่นวายที่ชิงเฟิงมาสองครั้ง ครั้งหนึ่งขุดชีพจรวิญญาณปฐพีไป อีกครั้งเจาะทะลุจวนบนภูเขา ความแค้นเก่าใหม่ วันนี้ขอชำระพร้อมกันทีเดียว
วิญญาณชั่วร้ายหลีเจียงช่างน่าสมเพชเหลือเกิน! แค่อยากจะหนีอย่างสุภาพไม่ต่ำต้อยเท่านั้น ใครจะคิดว่าคนพวกนี้หัวรั้นเป็นเส้นเดียว ต่างเหมือนถูกฉีดเลือดไก่ ไม่ฆ่าให้ตายไม่ยอมเลิก
“อยู่ต่อ” ฝูซีก้าวข้ามห้วงอวกาศในหนึ่งบันได ฝ่ามือหนึ่งปกคลุมลงจากฟ้า กดจนร่างเขาโซเซ
ทว่าท่านเฒ่าผู้นี้ก็ทนหมัดได้อยู่ กระแทกเท้าหนึ่งก้าวยืนมั่นคง เสียงคำรามดังราวสั่นสะเทือนสวรรค์ “อย่าบังคับข้า”