ปัง!
ค่ายทัพแดนเหนือเพิ่งสงบลง ชิงเฟิงเดิมกลับครึกครื้นไม่หยุด กลางดึกมืด เสียงสะเทือนปฐพี แสงเลือดพุ่งทะลุเมฆ
ชาวโลกไม่ใช่หูหนวก ได้ยินเสียงดังนั้น จึงพากันมารวมกันอย่างหว่าง ๆ ผู้ใดกำลังรบพุ่งกัน? ทำไมสะเทือนถึงเพียงนี?
แรงสะเทือนใหญ่ ไม่ยืนยาว เสียงร้องดังมาเร็ว ก็เสื่อมสลายเร็วตาม
เทียนเฉวียนจื่อคุกเข่าลง ถูกเหล่าผู้ก้าวครึ่งก้าวสู่อนัตตาแห่งโยวตูรุมทุบจนลุกไม่ขึ้น ณ บัดนี้...เลือดและกระดูกชุ่มโชก น้ำตาไหลพราก
ใช่แล้ว ท่านผู้อาวุโสถูกตบจนร้องไห้ น้ำตาคลอเบ้า มันเจ็บนัก! เหล่าลูกหมาไร้ศักดิ์ศรีนี่ มันเตะเขาจนสิ้นทายาทจริง ๆ
"ปฏิเสธไม่ได้ คืนนี้โทสะ มันมากไปสักหน่อย" จิตกระบี่เผาฟ้าตบฝุ่นที่พื้นรองเท้า ว่ากันว่าแรงมหึมาสร้างเรื่องมหัศจรรย์ คืนนี้เตะแล้วสบายใจเหลือเกิน
เหล่าผู้แข็งแกร่งที่เหลือ บนใบหน้าก็เขียนอักษร "สบอารมณ์" ตัวโตเอาไว้ ผ่านมานับกี่วันกี่คืน ในที่สุดก็ได้ยกหัวค่องอกสักครั้ง
เสียเพียงราชครูแห่งต้าฉิน ถูกซ้อมจนหมดสติ นอนหลับยังบิดเบี้ยวหน้า สองมือกุมเป้ากางเกงแน่น ร่างงอคล้ายกุ้งยักษ์
เหล่าผู้แข็งแกร่งไม่อยากฆ่าเขา มัดแน่นด้วยเชือกห้าทาง ลากกลับนครโยวตูทันที ผู้นี้คืออนัตตาแห่งร่างกาย ต้องศึกษาอย่างจริงจังสักรอบ
"ข้าอยากกลับบ้าน" ดีที่เทียนเฉวียนจื่อหมดสติ มิฉะนั้นหากยังรู้สึกตัว คงคิดถึงนครมังกรต้าฉินสุดหัวป่ากลาง
หนึ่งในเจ็ดปรมาจารย์ผู้พิทักษ์แผ่นดิน เขาถืออำนาจสูงสุด ซุกตัวอยู่ในนครหลวง ชี้ฟ้าบอกขุนเขาและสายน้ำก็เพียงพอ ไม่จำเป็นต้องลงสมรภูมิ
แต่กลับหยิ่งผยองในความแข็งแกร่งของตน ลงมาเอง สุดท้ายโจรยังไม่ทันกำราบ กลับพาตัวเองลงไปด้วย
ว่าไปก็จริง ตำแหน่งผู้บัญชาการแดนเหนือคือหน้าที่เสี่ยงตาย ไม่ว่าก้าวครึ่งก้าวสู่อนัตตาหรืออนัตตาแห่งร่างกาย ก็หนีคำสาปนี้ไม่พ้น
"ราชครู?" ใครเล่าไม่วิตกเมื่อสูญผู้บัญชาการไป เหล่าผู้แข็งแกร่งแดนเหนือในยามนี้ จึงใจร้อนวุ่นวาย ส่งคนออกตามหาเทียนเฉวียนจื่อนับครั้งไม่ถ้วน
เสียดาย ค้นหามานานนับวัน ก็ไม่เห็นแม้เงา มีชีวิตไม่เห็นตัว ตายแล้วไม่พบศพ