คนหายไปไหน?
จากการต่อสู้ตัวต่อตัวกลายเป็นการรุมทำร้าย แต่ฉู่เซียวกับเทียนเฉวียนจื่อกลับหายวับไป บรรดาผู้แข็งแกร่งแห่งแดนเหนือที่พุ่งเข้าประชิดต่างทำหน้างงงัน
มนุษย์ทั้งสองเป็นของมีชีวิต วินาทีก่อนยังรบกันจนเลือดสาดกระดูกหัก วินาทีนี้กลับสูญหายไปไร้ร่องรอย แม้ญาณคลุมไปทั่วสรรค์-ปฐพี ก็หาไม่พบแม้เศษเสี้ยวใด
บรรดาชาวโลกที่มองดูจากไกลต่างก็งงงวย ศึกใหญ่ยังคุกรุ่น ดูละครสนุกอยู่รอมร่อ แล้วทำไมคนถึงหายไป
"ข้าคือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งสรรค์!" ร่างแปลงของฉู่เซียวยังคงอยู่ ยังทรงธรรมลักษณ์อันแตกสลาย อื้ออึงแสดงฤทธิ์กลางหมู่คน ทั้งรบและปล้นไม่ละทั้งสอง
แต่น่าเสียดาย ร่างหลักตกสู่มิติวิบัติ ประสบเคราะห์กรรม ยังส่งผลกระทบถึงร่างแปลงนี้ด้วย ยังไม่ทันได้รบให้สนุก ก็กระจายสลายกลืนไปในสรรค์-ปฐพี
ณ บัดนี้ เสียงคำรามสะเทือนฟ้าจึงเงียบดับ เหลือไว้แก่ทัพแดนเหนือเพียงซากปรักหักพัง บรรดาผู้แข็งแกร่งเมื่อเห็นต่างรู้สึกราวกับกลืนตุ้มน้ำหนักลงไปสามชั่ง ปวดในท้องเจ็บแปร๊บ
เต็งทหารพังยังสร้างใหม่ได้ แต่วัตถุบำเพ็ญในคลังถูกขโมยไป จะหาที่ใดคืนได้อีก
แล้ว...ราชครูเทียนเฉวียนล่ะ? จอมทัพผู้ชาญฉลาดกล้าหาญของพวกเขาล่ะ? เป็นก็ไม่เห็นตัว ตายก็ไม่เห็นศพ
หลายคนกุมหน้าอก นี่มันรบกันแบบไหนกันเนี่ย ทัพแดนเหนือ...ผู้บำเพ็ญสี่แสนนาย สามวันสองครั้งถูกตีจนพ่ายแพ้ไร้ผู้นำ
"อือฮ!" กองหินปรักหักพัง เทียนเฉวียนจื่อสะเทือนเขย่าลุกขึ้น ศีรษะมึนงง เพิ่งจะยืนมั่นไม่ทันก็ไอเลือดออกมาเต็มปาก
รบกับฉู่เซียวอย่างดุเดือด บาดเจ็บสาหัสนัก ประกอบกับมิติฉีกขาด อีกหัวโขกลงบนภูเขา แม้ร่างกายของเขาอยู่ขั้นอนัตตา ก็ไม่เหลือสภาพมนุษย์
บาดแผลบางแผลย่อมไม่อาจหายเป็นปลิดทิ้งได้ในชั่วข้ามคืน ดั่งรอยเลือดลึกจากแผลแห่งมิติ ยังปรากฏข้ามและไขว้ทั่วร่างเขา
"ฉู่เซียว" สองคำสั้น ๆ เอ่ยจากปากเขา พร้อมเสียงขบฟัน...ใบหน้าบิดเบี้ยว