เมื่อสองคนปรากฏกายอีกครา ต่างยืนหน้าต่อหน้าตึกชั้นเดียว
ตึกสามชั้นนี้ สร้างขึ้นได้โอ่อ่าวิจิตรนัก และธุรกิจก็ยังไม่เลว แทบไม่เห็นใครออกมาข้างนอกเลยสักคน ล้วนพุ่งเข้าไปข้างในกันหมด
สุดเลิศยิ่งกว่า คือเหล่าสาวงามที่ยืนต้อนรับแขกหน้าประตู ถ้อยคำจากริมฝีปาก เมื่อได้ยินกันตั้งแต่แสนไกล ย่อมชวนให้เกิด...ความอยากควักเงินจ่ายขึ้นมาทันที "ท่านเจ้าคุณ ทำไมมาช้าเชียว!"
ฉู่เซียวเหลือบมองป้ายไม้ เมื่อเห็นตัวอักษร "ตึกชุนเซียง" สามตัว ก็เบี่ยงตามองสวี่เยวี่ยน "ท่านพี่สาว ไม่ใช่มาลักพาตัวหรือ?"
"โหวจื้ออยู่ข้างในนั่น" สวี่เยวี่ยนแผ่พัดกระดาษ แล้วก้าวเท้าออกเดิน คำพูดเพียงเท่านี้...ทำให้ฉู่เซียวลูบคางแทบหนักหน่วง
เข้าใจแล้ว!
ชายหนุ่มตื่นตัวขึ้นทันที
ที่แท้ คนที่ชื่อโหวจื้อผู้นั้น ที่บอกว่าจู่ ๆ มีปัญญาตื่นขึ้น ก็เพราะหนีออกมาดื่มสุรารินกับหญิงงามนี่เอง
ก็ถูกแล้ว ถ้าแต่งงานมีภรรยาแล้ว ยังออกมาหานางอื่นอีก คงถูกตบตีจนสิ้นสายสกุลไม่ต่างกัน
"อ้ำอึ้งอะไร?" สวี่เยวี่ยนที่เดินถึงหน้าประตูหันกลับมาเรียกหนึ่งครั้ง ฉู่เซียวจึงเดินตามขึ้นไป "ตกลงกันก่อน ที่ท่านพี่สาวพามาเที่ยวโรงนางโลมนี่ ต่อไปห้ามไปเม้ามอยให้ใครฟัง"
"โอ๊ย ท่านยังรู้จักเรื่องชื่อเสียงอีกเหรอ?" สวี่เยวี่ยนถูกขบขัน เมื่อเห็นแววตาจริงใจของฉู่เซียว ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะแซวอีกสองประโยค "ต่อไปเจอเย่เหยา ข้าจะไม่เปิดโปงข้อเสียของท่าน จะบอกแค่...ว่าไตท่านไม่ค่อยดี มาที่นี่แค่เพื่อกินข้าว ไม่ได้หาสาวงาม"
"เฮ้ย...!"
ถ้าเป็นที่รกร้างกลางป่า คุณชายฉู่น้อยคงพับแขนเสื้อขึ้นแล้ว แต่ที่นี่คือโรงนางโลม ต้องหาตำแหน่งยึดก่อนเป็นอย่างแรก
ธุรกิจของตึกชุนเซียงดีเกินคาด เกือบเต็มที่นั่ง เหลือเพียงมุมหลังสามสี่โต๊ะที่ยังว่าง ทั้งสองจึงนั่งลงที่นั่น เสียงเชียร์กู่ร้องที่ก้องหู ล้วนดังระงมเหมือนคลื่นสาดซัด