พวกลักพาตัวหายไปแล้ว
หญิงร่างระทับใจสลบลง
ห้องหับที่ควรจะเป็นค่ำคืนอันมีค่าดั่งทองคำ กลับเงียบสงบจนน่าขนลุก เงียบจนถึงกับคนทั้งสองนอกประตูเริ่มรู้สึกไม่คุ้นเคย
หากเป็นเมื่อก่อน ยามนี้ควรมีเสียงร้องลั่นและเสียงสะอื้นของสตรี พร้อมเสียงครางอึดมอันสำราญของท่านชายน้อยดังแล้ว
แต่เมื่อแนบหูฟัง ก็ไร้วี่แววใด ๆ
"ท่านชายน้อย?"
องครักษ์คนหนึ่งเอ่ยเรียกเบา ๆ แต่รอนานแสนนาน ก็ไม่เห็นวี่แววการตอบรับ
สองหนุ่มสบตากัน รู้สึกไม่ชอบมาพากล จึงเตะประตูพังพลันพุ่งเข้าไป ภายในห้องเหลือเพียงหญิงสลบไส้เท่านั้น ท่านชายน้อยหายสาบสูญไปแล้ว
ค้น!
รีบค้น!
ทั้งสองวิ่งตามกันมา กระจายญาณสัมผัสออกจนถึงขีดสุด เมื่อพุ่งออกจากประตูห้อง ยังแอบมองกำแพงอย่างแปลกใจ นี่มันทะลุอะไรน่ะ เมื่อครู่เข้ามาตรวจห้องแล้ว ยังไม่มีเลย
ซู่!
เมื่อฉู่เซียวและสวี่เยวี่ยนปรากฏกายอีกครั้ง ต่างอยู่นอกเมืองแล้ว ไม่ช้าก็หายลับขอบฟ้า
ตลอดทาง คุณชายฉู่ไม่เสียโอกาส ลงมือลูบคลำไปทั่วตัวโหวจื้อ ของมีค่าก็หยิบไป
สวี่เยวี่ยนไม่ได้ช่วยลงมือ เพียงเกาคางมองอยู่ห่าง ๆ เป็นระยะ ๆ ก็แอบเลื่อนสายตาไปมองบางส่วนของโหวจื้อ เลยมองแล้วก็ยังไม่ลืมกวาดตามองฉู่เซียวอีกแรง
เจ้าเด็กนี่ ชั่วช้าจริง ๆ! ที่โหวจื้อถูกกระแทกเข้ากำแพงแบบนั้น กระมังแม้แรงดูดนมก็ใช้ออกมาหมดแล้ว! ของผู้ชายมันแข็งขนาดนั้นเลยเหรอ?
"เลิกมองได้แล้ว ชีวิตที่เหลือของมัน คงลุกขึ้นยืนไม่ได้อีกแล้ว" ฉู่เซียวพูดประโยคเดียว ทำให้สวี่เยวี่ยนรีบถอนสายตา ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดจึงเสียความองอาจไปทุกที
"รวยแล้ว รวยแล้ว" ฉู่เซียวยิ้มแฉ่ง เหลือบของที่ยึดมาได้ออกมาวางเรียง
สวี่เยวี่ยนเห็นดังนั้น ดวงตาก็เปล่งประกายวิบวับ ว้าว ของเลือกมาเต็มสายตาเลยนี่ โอสถ อาวุธลับ ของวิเศษ... ล้วนเป็นของหายากยิ่งในโลก