"ข้าจะอยู่เก็บกวาดต่อ ศิษย์พี่ทุกคนโปรดกลับสำนักก่อน" ฉู่เซียวหยิบเหยือกเหล้าออกมา แล้วเทลงคออึกใหญ่
ฝ่ายอู่เต๋อกับพวกก็ไม่ประวิงเวลา ถอนตัวทันที ให้ศิษย์น้องคนเล็กจัดการ พวกเขาวางใจได้
ว่าจะเก็บกวาดต่อ แท้จริงแล้ว คืออยากขุดแร่ที่เหลือให้หมดเกลี้ยง ไม่ยกให้เทียนจีจื่อแม้แต่ก้อนเดียว
ขุด ขุด ขุด!
เมื่ออู่เต๋อและพวกจากไป ฉู่เซียวก็แผ่ร่างแยกออกมาเป็นกลุ่มใหญ่ แบกเสียมกับจอบ ลงมือทำงานอย่างขยันขันแข็ง
ปู่อาจารย์!
กลางดึกดื่น เสียงร้องดังระงมราวกับหมาป่าก้องเต็มคฤหาสน์ปู่อาจารย์หลวง เป็นชายหนุ่มคลุมฉลองอาภรณ์สีม่วง รีบร้อนวิ่งมาหาเทียนจีจื่อ
"ลุกลี้ลุกลน ปกติข้าสอนเจ้าไปแบบไหน...ต้องสุขุม" เทียนจีจื่อยังไม่หลับ กำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้เก่าอย่างเรียบสงบ เบื้องหน้ามีกระดานหมากที่เล่นค้างไว้วางอยู่ กำลังศึกษากระดานอย่างลึกลับน่าเกรงขาม เมื่อวางหมากลงหนึ่งก้อนแล้ว เขาจึงถามอย่างไม่รีบร้อน "ว่าแต่มีเรื่องอันใด"
"เหมืองถูกชิงไปแล้ว" ชายหนุ่มฉลองอาภรณ์สีม่วงรายงานทันที
คำนี้พูดจบ ผู้ที่เพิ่งสั่งให้สุขุมนั่นเองก็ลุกพรวดขึ้น "เหมืองแห่งใด!"
ยังดีที่คุณชายฉู่น้อยไม่ได้อยู่ที่นี่ ถ้าได้ยินประโยคนี้ คิ้วคงเลิกสูงลิ่ว อะไรนะเหมืองแห่งใด เฒ่าไม่ตายอย่างเจ้าน่ะหรือ ยังมีเหมืองอื่นอีกงั้นหรือ!
"เหมือง...เหมืองแร่เหล็กเย็นหลี่หลี่" คำเพียงไม่กี่คำ ทำให้เทียนจีจื่อโกรธกรีดกร้อง แล้วหัวใจก็ปวดแปล๊บๆ
เขามีเหมืองอยู่หลายแห่งจริง แต่แห่งที่แร่สมบูรณ์ที่สุดและมีค่าที่สุด คือเหมืองแร่เหล็กเย็นหลี่หลี่ กลับถูกคนชิงไป "รู้ไหมว่าเป็นฝีมือผู้ใด"
ชายหนุ่มฉลองอาภรณ์สีม่วงไม่ตอบ รีบยื่นยันต์อาคมหนึ่งใบมาให้ และคลี่คลายอาคมต้องห้ามออก ยันต์ลุกเป็นอักษรสี่ตัวใหญ่โต ศัตรูบุก งูมังกร
"ควาย!"
เทียนจีจื่อตบกระดานหมากร่วงด้วยฝ่ามือเดียว เสียงโกรธกึกก้องดั่งสายฟ้า แสงเยือกเย็นในดวงตาแหลมคมดั่งดาบมีตัวตน พลังสังหารสยองขวัญทำให้แผ่นดินสวรรค์-ปฐพีรอบนี้ กลายเป็นน้ำแข็งทีละนิว