"ผู้ใดขวางข้า ผู้นั้นต้องตาย"
เมื่ออวตารของฉู่เซียวถึงกับปล่อยตัวให้คลุ้มคลั่งเช่นนี้ แรงสั่นสะเทือนย่อมสั่นคลอนฟ้าดิน ตำหนักอาจารย์แห่งชาติเทียนชูเกือบครึ่งถูกทำลายราบเป็นหน้ากลอง
ผู้มาดูความครึกครื้นก็มีมิใช่น้อย ต่างย่างก้าวขึ้นเหนือหลังคา ขึ้นที่สูงมองไกล ได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าตำหนักและหอคอยตระการตาราวกับเรือนหลายสิบหลัง ถล่มลงมาดังสนั่น
กี่สิบปีมาแล้ว นับแต่เทียนชูจื่อได้เป็นอาจารย์แห่งชาติของต้าฉิน บ้านของเขาไม่เคยครึกครื้นเช่นนี้ คงเป็นเพราะฝังศพบรรพบุรุษถูกใครสักคนมาพลิกคว่ำซะแล้วกระมัง
โลกภายนอกคิดเช่นนี้ อวตารของฉู่เซียวย่อมพึงพอใจ ที่จริงเขาบดขยี้ศาลบรรพบุรุษของตระกูลเทียนชูจนราบเรียบจริง ๆ แผ่นป้ายวิญญาณที่ประดับอยู่ข้างใน แตกกระจายเป็นผืนใหญ่
จากนั้น ก็คือยอดเขาลูกหนึ่งภายในตำหนัก ถูกเขาหมัดหนึ่งเจาะทะลุจากยอดจรดโคน ก้อนหินแตกกระเด็น ณ ที่นั้นมีรัศมีเจิดจ้าผุดพราว สีสันวิเศษพุ่งทะยาน
ใต้ภูเขามีมิติลี้ลับซ่อนอยู่ คือตำหนักใต้พิภพขนาดมหึมา นั่นคือคลังสมบัติของตำหนักอาจารย์แห่งชาติ ของล้ำค่าที่เทียนชูจื่อสะสมมาทั้งชีวิต ล้วนอยู่ในนั้น
จะให้เขาเกรงใจได้เช่นไร
อวตารของฉู่เซียวไม่รู้จักคำว่าปรานี ก้มหัวดำดิ่งลงไปข้างในทันที ไม่ว่าที่ใดที่เขาผ่าน ไม่ว่าทรัพย์สมบัติเงินทอง หรืออาวุธลับและสมบัติวิเศษ ทั้งหมดถูกย้ายเข้าไปในหล้าสิบลี้
พูดให้สั้นก็คำเดียว รบไปปล้นไปไม่ขาดสาย
"จะหนีไปไหน"
ไปให้พ้นตาข้าเลย
ตูม!
ตำหนักอาจารย์แห่งชาติรบกันอื้ออี๋ ขณะที่อีกฟากก็สั่นสะเทือนถึงฟ้า ฉู่เซียวได้สังหารออกมาจากคุกนรกสิบแปดชั้นแล้ว
มีเพียงเขาคนเดียว ส่วนหลงชางเยวี่ย ถูกผนึกไว้ในโลงศพหิน ปิดกั้นกลิ่นไอคนเป็นเสร็จแล้ว จึงเก็บเข้าไปในหล้าสิบลี้
"ฉู่เซียว ยังไม่ยอมมอบตัวอีกหรือ" เงาร่างมนุษย์ปกคลุมฟ้าปกคลุมดิน ล้อมมาจากทิศทั้งแปด วิชาสังหารอันโหดเหี้ยมของสำนักต่าง ๆ ระเบิดเต็มครึ่งฟ้า
"ไสหัวไป!" ฉู่เซียวตะโกนดังกึกก้อง ปลดปล่อยธรรมลักษณ์ประจำกายออกมาทันที กระบี่บรรพมังกรเล่มหนึ่งกวาดผ่าน เงาร่างจำนวนมากร่วงลงสู่ซากปรักหักพัง