ฮื้อหลง!
ฟ้าผ่า
เสียงดังกึกก้องไกลถึงฟ้าเก้าชั้น
เมื่อผู้คนทั้งปฐพีแหงนหน้ามองขึ้นไป ก็เห็นเมฆดำม้วนตัว ฟ้าแลบฟ้าผ่า แรงกดดันอันน่าพรึงกลัวดั่งสิ้นสูญทุกสรรพสิ่ง ปกคลุมไปทั่วหล้า
ชั่วขณะนั้น ผู้ที่หายใจไม่ทัน มีให้เห็นเต็มไปหมด ทุกคนรู้สึกดั่งภูเขาทั้งลูกกดอยู่บนบ่า จนไม่อาจตั้งตัวตรงได้
"ขั้นอนัตตาหรือ!"
เหล่าทหารองครักษ์มังกรที่กำลังพุ่งเข้าสู่คุกโซ่ ต่างจิตใจสั่นคลอน ไม่มีทางมองผิด แรงกดดันระดับนี้ แน่นอนว่าคืออนัตตาโดยแท้
มังกรผู้สูงศักดิ์เคยกล่าวไว้ว่า หล้าสวรรค์ปฐพีเปลี่ยนแปลงใหญ่ ยุคนี้ไม่อาจมีผู้ใดไต่ถึงขั้นอนัตตาได้แล้ว แต่ใครกันที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ กล้าก้าวข้ามเส้นนั้นได้
เมื่อสำรวจสัมผัสแล้ว ทุกคนต่างขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย กลับเป็นสัมผัสของเทียนจีจื่อ ชายชรานั่น ไปสะสมโชคอะไรมาเล่า
อู๋ อู๋ อู๊ก...!
ทันใดนั้น ลมกรดคำรามหวีดหวู่ ท้องฟ้ายามค่ำที่แจ่มชัดด้วยแสงดารา ในสายตาของผู้คนกลับเริ่มมืดมนครึ้ม ค่อย ๆ ถูกหมอกพิษสีขุ่นปกคลุมจนเลือนลาง
ใต้หมอกพิษนั้น แอบมองเห็นดอกบัวดำดอกหนึ่ง ๆ เบ่งบานขึ้นเป็นระยะ ๆ แปรเป็นเหล่าปีศาจร้าย ส่งเสียงหัวเราะเยาะแหบแห้ง น่าขนพองสยองเย็น
"นั่นมันอะไรกัน?"
ไม่ต้องพูดถึงไอ้หนุ่มน้อยผู้บำเพ็ญที่ประสบการณ์ยังน้อย แม้แต่บรรดาผู้อาวุโสผู้ตบะลึกล้ำ ก็ยังหน้างงงวย ถูกภาพอันน่าสะพรึงนั้นทำให้ใบหน้าซีดเผือด
ตามหลักแล้ว การฝ่าฝันขึ้นสู่ขั้นอนัตตา ไม่ควรเป็นแสงศักดิ์สิทธิ์นับหมื่นสายพุ่งทะยาน สีสันอันวิจิตรพิศวงระเบิดออกหรือ? นี่มันเรื่องบ้าอะไร? ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ก็ช่างดั่งหายนะมหันตภัยทั้งนั้น
มีผู้บางคนที่รู้สึกคุ้นเคย
เช่นเทียนเสวียนจื่อและบรรดารุ่นชางที่ล้วนก้าวมาถึงครึ่งก้าวแห่งอนัตตานานแล้ว ย่อมไม่แปลกใจกับภาพเช่นนี้
ในปีนั้น เมื่อจอมบิดเพี้ยนฝ่าฝันขึ้นสู่ขั้นอนัตตา ก็เป็นภาพแห่งความขุ่นมัวเช่นนี้ ทั้งหล้าสวรรค์ปฐพียังดั่งมีผีสิงทั้งแผ่นดิน
"ไม่ใช่จอมบิดเพี้ยนคนที่สองหรือ?"
ตูม!