“เคยได้ยินไหม ต้าซวนชนะสงครามราชวงศ์ ศึกที่ชายแดนเหนือครั้งนี้ ฆ่าศัตรูไปสามแสน”
“ฮ่องเต้องค์นั้นกับจักรพรรดินีโหดร้ายเกินไปจริง ๆ องค์หนึ่งปราบบรรพบุรุษเย่าจื่อลงได้ อีกองค์ฟันบรรพบุรุษมังกรดำสิ้นใจ”
“ก็ต้องยกให้ทหารมังกรหน่วยแรกมีวิสัยทัศน์กว้าง ถอนทัพแต่เนิ่น ๆ ไม่เช่นนั้นคงบาดเจ็บล้มตายหนักไม่ต่างกัน”
ยามค่ำคืนที่นครมังกรแห่งต้าฉิน ยังคงรื่นรมย์ระรื่นดังเคย ทุกซอกทุกมุมถนน ล้วนแน่นไปด้วยเงามนุษย์ ที่พากันแสดงความเห็นกันจอแจไปต่าง ๆ นานา
เรื่องที่พูดถึง ไม่มีเรื่องไหนไม่ใช่สงครามราชวงศ์ ทุกถ้อยคำทุกประโยค ล้วนแฝงเสียงถอนใจเสียดาย และความรู้สึกชื่นชมยินดีไม่สิ้นสุด
ก่อนสงคราม ไม่มีผู้ใดเลยเชื่อในต้าซวน หากไม่มีเหตุผิดคาด คงถูกสี่มหาอาณาจักรร่วมกับทะเลมืด บดขยี้กลืนกินจนสิ้นสภาพ
แต่กลับมีตัวแปรหนึ่งเดียวเท่านั้น ก็คือศิษย์ของท่านอาจารย์นั่นเอง แรกทีสังหารอินเยว่ลงที่แดนใต้ ต่อมาบุกชายแดนเหนือสังหารมังกรดำ ช่วยต้าซวนพลิกมิติลี้ลับกลับมาได้อย่างน่าอัศจรรย์
นามจักรพรรดิซวนก็เป็นเช่นนั้นมา แทบไม่มีผู้ใดตั้งข้อสงสัย เพราะสมควรแก่นามจริง ๆ และกับจักรพรรดินีต้าซวน...ก็เหมาะสมกันโดยไม่มีรอยต่อทุกมุมมอง
ทว่าบุรุษโหดเหี้ยมเหนือกาลเท่านั้น กลับถูกบีบให้กลายเป็นกบฏในต้าฉิน มังกรทรนงคิดอย่างไรไม่มีผู้ใดรู้ แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่ลึก ๆ
อัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่งในโลก! หากวันนั้นได้รับการปฏิบัติอย่างดี วันนี้...เขาคงเป็นดาบแหลมคมที่สุดของต้าฉิน เมื่อมีเขานั่งรักษา มหาอาณาจักรใดจะกล้าแสดงเขี้ยวเล็บ?
ซี้!
เมื่อผู้คนกำลังพูดคุยกันอย่างครึกครื้น ก็รู้สึกได้ถึงลมหยินเย็นยะเยือกพัดผ่านมา ทำให้ทุกตรอกซอกซอยเย็นเจี๊ยบ โดยเฉพาะจวนราชครูสี่แห่งนั้น ที่บรรยากาศเย็นยะเยือกที่สุด
เย็นแค่นี้ยังไม่พอ? เปลือกตาขวายังกระตุกอีก? กดยังไงก็ไม่หยุด รู้สึกได้เลยว่าเรื่องไม่ดีกำลังจะมาถึง
การรู้ตัวเช่นนี้ย่อมดีที่สุด เพราะเทพสังหารคนหนึ่งได้เข้าเมืองมาแล้ว นามสกุลฉู่ นามเซียว ชื่อรองเส้าเทียน บัดนี้ได้ถือดาบเปื้อนเลือด มาถึงสำนักปรมาจารย์ราชครูเทียนชูแล้ว