กร๊วก!
ฤดูใบไม้ร่วงยังมาถึงเสียแล้ว ถึงหน้าที่ใบไม้ร่วงพริ้วไหวร่วงโรยอีกครา ครานี้ยังมีต้นไม้ต้นหนึ่ง ไม่เพียงร่วงใบ ยังร่วงแผ่นหยกอีกด้วย
นั่นคือต้นล่อซา เป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ของประตูล่อซา กิ่งก้านไม่ติดผล กลับแขวนเต็มไปด้วยแผ่นหยก ทั้งขาวดำ ทั้งทองเงิน ล้วนส่องประกายระยิบ
แผ่นหยกทุกแผ่น ล้วนหลอมรวมรอยประทับวิญญาณของฆาตกรไว้ เมื่อผู้ใดสิ้นชีพ แผ่นหยกที่เป็นตัวแทนของผู้นั้นจะแตกสลาย และร่วงจากต้นไม้ลงมา
"ธุรกิจแบบนี้ ทำต่อไปไม่ไหวแล้ว" ผู้เฒ่าผู้พิทักษ์ต้นล่อซามองแผ่นหยกที่ร่วงกระจัดกระจายราวกับพืชผลแห้งเหี่ยวเต็มพื้น หน้าเศร้าหมอง
ชะตาไม่เป็นใจจริง ๆ น่า!
ต้าฉินกำจัดกบฏ ใช้มือเหล็กเดือด ต่อให้ผิดพลาดสังหารพันคน ก็ไม่ปล่อยสักคน ไม่รู้มีนักฆ่าได้รับภัยโดยไม่มีทางสู้สักเท่าใด
ระยะหลังมานี้ ราชวงศ์ต้าซวนก็ยังตามมาเพิ่มความวุ่นวาย ล้อมปราบผู้แกร่งแห่งโยวหายในอาณาเขต ทำให้นิกายหลัวฉาของเขาได้รับความเสียหายไปอีกส่วนหนึ่ง
แต่ที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด ยังเป็นนักฆ่าระดับอักษรเทียนที่คอยสร้างชื่อเสียงให้ประตู ทีละคนก็อายุสั้นทีละคน
เมื่อคิดถึงครั้งอดีต แผ่นหยกบนต้นไม้มีมากเกินนับ ระยิบระยับดั่งดวงดาว ทว่ามองดูครานี้ เหลือกระจัดกระจาย ดูเหลือเกินเศร้าสลด
ฟิ้ว!
ขณะที่เขากำลังเศร้าโศก ก็พบว่าในส่วนลึกของประตูล่อซา มีแสงสีวรรณะพลิ้วไหว รัศมีประหลาดพุ่งทะยาน ภาพวิจิตรอันแปลกประหลาดแผ่คลุมครึ่งฟ้า
พร้อมกันนั้น ยังมีพลังกดดันอันแกร่งกล้า กวาดพื้นพิภพ ทำให้มิติลี้ลับสั่นสะเทือน ฝนฟ้าคะนอง
"เจ้าสำนักฝ่าฝันขั้นภูมิแล้วหรือ?"
ผู้เฒ่าล่อซาค่อย ๆ ลุกขึ้น ดวงตาขุ่นมัวกลับเปล่งแสงร้อนแรง ราวกับมองทะลุเมฆหมอกจาง ๆ เห็นทะเลสาบที่หมอกฝนพันเกี่ยวแห่งหนึ่ง
ภายในนั้น มีเงาร่างงามนั่งกรมท่าอยู่
นั่นคือเจ้าสำนักล่อซา เจียงซูเหยียน นักอ่านหนังสือบนบัญชีชางตัวจริงก็คือนางนี่เอง มักแสร้งเป็นหมูให้เสือกิน ทักษะการแสดงประณีตยิ่ง แทบไม่มีผู้ใดล่วงรู้ฐานะที่แท้จริง