“ขั้นอนัตตา?”
ในยุคที่เผายันต์อาคมส่งข่าวสาร ความลับของราชวงศ์ใหญ่ ๆ ล้วนไหลเลื่องว่องไว การที่เทียนจีจื่อก้าวขึ้นสู่ขั้นอนัตตา จึงแผ่ไปทั่วใต้ฟ้าภายในคืนเดียว
ผู้ใดได้ยินก็ล้วนตกตะลึง
ช่างน่าอัศจรรย์เกินคาด
เทียนจีจื่อนั้นเป็นผู้ใด คือราชครูแห่งต้าฉิน ครึ่งหนึ่งของขุนนางฝ่ายพลเรือน ว่าด้านพลังรบก็ต่ำกว่าหลงคุย ว่าด้านการหลอมยาก็เสียให้อวิ๋นเซียวจื่อ ว่าด้านค่ายกลก็ไม่เทียมจางเทียนซือ.....
รุ่นชางที่เลอโฉมกว่าเขามีมากมาย คนรุ่นหน้านั้นตั้งกอง ยังไม่มีผู้ใดก้าวข้ามก้าวนั้นได้ แต่เขากลับมาทีหลังแซงหน้าหมดสิ้น นี่มันโชคดีขนาดไหนกันเนี่ย
ไม่พอใจก็ช่าง ความจริงย่อมชนะถ้อยคำ ไอ้นั่นมันทะยานสู่ฟ้าจริง ๆ แล้ว ไม่มีใครกล้าดูถูกอีกต่อไป
ลองนึกถึงผู้บ้าคลั่งในปีก่อน รบครั้งเดียวฆ่าทะลุทั้งใต้หล้า น่าสะพรึงเพียงใด แม้เทียนจีจื่อจะยังขาดอีกเล็กน้อย แต่ระดับบำเพ็ญก็วางไว้ตรงนั้น
ต่ำต้อยแค่ไหน เขาก็ยังคือขั้นอนัตตา
เขาไม่ยอมก็ไม่ได้
“เร็ว! ส่งหนังสือพักรบ!”
จักรพรรดิเย่ารื่อที่ยังไว้อาลัยบรรพชนอยู่ น้ำตายังไม่ทันเช็ดแห้ง ก็ประกาศพระราชโองการ กลัวว่าต้าฉินจะเอาราชวงศ์เย่ารื่อเป็นเป้าซ้อมมือ
จักรพรรดิอินเยว่ก็ทำเช่นเดียวกัน ไม่ใช่แค่ส่งหนังสือพักรบ ยังเตรียมเครื่องบรรณาการหนักอึ้งติดมาด้วย สถานการณ์บีบให้ก้มหัว ราชวงศ์เพิ่งพลังปราณเสียหาย ทนอีกครั้งไม่ไหวแล้ว
เทียบกันสองรัฐนี้ อาณาจักรมังกรดำยุคนี้กลับทำอะไรเชยช้า
พักรบ? เขาก็อยาก! ปัญหาคือไอ้เทียนจีไอ้ตัวดีนั่น มันบุกมาถึงหน้าประตูเสียแล้ว
โกรธที่สุดคงเป็นวิญญาณปีศาจแห่งลีเจียง ไม่รู้เพราะทำบาปมามากจนถูกกรรมตามสนอง หรือเพียงเพราะหน้ามันดูน่าตบเป็นธรรมชาติ ขั้นอนัตตาตัวใหม่นั้นกลับเกาะติดเขาไม่ยอมปล่อย
ถึงตอนนี้ไล่ล่าเขามาแล้วกว่า 8000 ลี้ แม้เขาจะคือคู่ปีศาจหยิน-หยางก็ต้านการโจมตีของขั้นอนัตตาไม่ไหว หนีระเหิดระฮาตลอดทาง ช่างเปี่ยมน้ำตา