บ้านของพี่ใหญ่ไม่มีบรรยากาศอบอุ่นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
หวังเยว่ใช้ไข่คลึงแก้มห้อแดง พร้อมกับพึมพำคำสาปแช่งอาฆาตอู๋จื้อชิวอย่างโหดร้าย
พี่ใหญ่ก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร
“ลี่ซิงกั๋ว! ถ้านายกล้าส่งเงินเดือนให้บ้าน ฉันจะหย่ากับนาย!”
หวังเยว่หน้าตาสวย แม้จะจบแค่ vocational แต่ตอนนั้นรุ่นพี่มหาวิทยาลัยที่ตามจีบเธอก็เยอะ เธอที่มองลี่ซิงกั๋วติดอกติดใจ ก็เพราะลี่ซิงกั๋วยอมทำตามที่เธอพูดทุกอย่าง ไม่รังเกียจครอบครัวเธอ ไม่มีปัญหากับการที่เธอส่งเงินช่วยเหลือบ้าน และหลังจากแต่งงานก็แยกบ้านอยู่ ไม่ต้องปรนนิบัติพ่อแม่สามี ไม่ต้องส่งเงินให้ครอบครัวสามี
เพิ่งแต่งกันมาแค่สองปี ครอบครัวเขากลับเรียกร้องเงินเดือนครึ่งหนึ่งของลี่ซิงกั๋ว นี่คือสิ่งที่หวังเยว่รับไม่ได้
“ถ้าฉันได้ไปต่างประเทศ ส่งเงินให้พวกเขาบ้างจะตายไปไหน! ถ้าไปอยู่ต่างประเทศแล้วรุ่งเรือง ได้กรีนการ์ด ตอนนั้นเธอก็ตามไป ทุกเรื่องพวกนี้ก็จะไม่มีอีกต่อไป!” พี่ใหญ่กอดภรรยาด้วยความเวทนา
รอยฝ่ามือบนใบหน้าละเอียดยังเห็นชัด คอมีรอยข่วนเป็นเส้น ๆ อีก
พอหวังเยว่ได้ยินคำว่าไปต่างประเทศ ก็ลืมความเจ็บปวดบนร่างกายทันที “แต่ถ้ายายแก่บ้านนั้นไม่ยอมรวบรวมเงินให้ล่ะจะทำยังไง? ตั้งหมื่นกว่า บาท เราจะไปหามาจากไหนตั้งมากมายขนาดนั้น?”
“พรุ่งนี้ฉันจะลางานที่หน่วยงาน กลับบ้านเมืองเก่าสักรอบ!” บ้านเมืองเก่า ยังมีปู่ย่าตายายอยู่ ถ้าพูดให้สองตาคนแก่ยอมได้ ไม่ต้องกลัวว่าพ่อแม่เขาจะไม่ยอมรวบรวมเงินให้
การพูดให้ตาคนแก่ยอม สำหรับลี่ซิงกั๋วแล้วเป็นเรื่องง่ายดายมาก