น้องสามแทบทรุด ช่วงที่น้องรองแต่งงาน ไม่ได้มีอะไรเลย นับรวมทุกอย่างแล้วก็แค่หลักร้อยแปดสิบบาทเท่านั้น
ขนาดกระจุ๊กกระจิ๊กแค่นี้ แล้วเขาจะไปแต่งกับเหม่ยนาได้ยังไง เขาไม่อยากให้เหม่ยนาต้องมาลำบาก
น้องสามเลยไม่สู้หน้าอู๋จื้อชิวอีกแล้ว วันนี้แม่คงโดนพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ทำให้โมโหมาก และวันนี้เขาก็ไม่ได้ช่วยแม่พูดอะไรด้วย แม่คงโกรธเขาเหมือนกัน
เอาไว้อีกสองสามวันค่อยว่ากันใหม่ ยังไงงานของแม่ก็ขายไม่ได้เพื่อเอาเงินไปให้พี่ใหญ่รวมเงินกันอยู่ดี แค่นี้ก็พอแล้ว
น้องสามเงียบไป
อู๋จื้อชิวพูดต่อ "ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เสื้อผ้าของใครก็ของคนนั้นซักเอง เมียของน้องรองทำข้าว ล้างจานกับงานบ้านให้น้องสามกับเฟิงฉุนผลัดกันทำ"
"แม่!"
"แม่!"
น้องสามกับเฟิงฉุนร้องขึ้นพร้อมกัน
"ร้องหาอะไร!" อู๋จื้อชิวตะคอกเสียงไม่พอใจ
น้องสามหดคอ วันนี้เขาไม่เหมาะจะพูดอะไรอีก
"แม่ หนูยังต้องอ่านหนังสืออีกนะ จะมีเวลาทำงานบ้านที่ไหน!" หลี่เฟิงฉุนทำตัวเป็นคนมองไม่เห็นมาตลอด แต่ตอนนี้มันเกี่ยวกับผลประโยชน์ของตัวเองแล้ว ถึงต้องเอ่ยปาก
"แม่ ไม่เป็นไร หนู..."
"หุบปากแกไปเลย!" เสียงของอู๋จื้อชิวทำให้คำพูดของเมียน้องรองติดค้างอยู่ที่คอ
"หนูเล็ก งานบ้านมันขัดขวางการอ่านหนังสือของแกเหรอ?"
หลี่เฟิงฉุนพยักหน้า "ขัดขวาง!"
อู๋จื้อชิวพยักหน้า
หลี่เฟิงฉุนคิดว่าแค่เธอพูดออกไป แม่ยังไงก็ไม่ให้เธอทำงานแน่ ๆ
"งั้นถ้าไม่ขัดขวางการอ่านหนังสือของแกแล้ว ปีนี้แกสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แน่ ๆ ใช่ไหม?"
หลี่เฟิงฉุน... เธอการันตีไม่ได้ และด้วยผลการเรียนตอนนี้ เธออาจจะสอบติดแม้แต่สถาบันอาชีวะก็ยังไม่ได้