“ลูกสะใภ้แกแต่งเข้างาสองปีแล้ว ยังส่งเงินเดือนให้บ้านตัวเอง ไม่เห็นครอบครัวเราอยู่ในสายตาเลย ฉันจะเอาสินสอดคืนไม่ได้หรือไง!” อู๋จื้อชิวพูดต่อ เสียงค่อนข้างดัง พี่เลี้ยงหน้าประตูหันมามองหลายครั้ง
“แม่ จะทำอะไรเนี่ย? มาพูดเรื่องนี้ที่หน่วยงานฉัน อยากทำลายฉันเหรอ?” พี่ใหญ่ดึงอู๋จื้อชิวมาถาม
“ฉันจะเอาสินสอดฉันคืน มันคือการทำลายแกงั้นเหรอ? เมียแกหาเงินให้บ้านเธอไม่ทำลายแก ฉันจะเอาของฉันคืนกลับเป็นการทำลายแก?”
“แม่ ให้สินสอดไปแล้วจะเอากลับคืนได้ยังไง! ให้คนอื่นได้ยินแล้วเขาจะไม่หัวเราะเยาะเราหรือ!”
“ฉันบอกเหตุผลที่จะเอาคืนแล้ว ประการแรก เมียแกไม่เคารพฉันซึ่งเป็นแม่สามี ชี้หน้าด่าฉัน! ประการที่สอง เมียแกแต่งเข้างานานขนาดนี้ ไม่เคยเอาเงินสักสตางค์มาดูแลครอบครัวสามี กลับส่งเงินเดือนให้บ้านตัวเองหมด ประการที่สาม แกลูกชายคนนี้ พอแม่ถูกด่า กลับนิ่งเฉยไม่แยแส เข้าข้างเมียตัวเองเต็มที่ ทำร้ายหัวใจแม่! งั้นเมียแกคนนั้นจากนี้ไปฉันไม่รับรู้ ไม่ต้องพากลับบ้านอีก วันนี้แกต้องคืนเงินสินสอดแปดร้อยที่ฉันให้ไป!”
“แม่ เลิกไร้เหตุผลได้ไหม ฉันตกลงให้เงินเดือนครึ่งหนึ่งกับบ้านแล้วไม่ใช่หรือ!” พี่ใหญ่ขยี้ขมับ
“ที่แกให้เงินบ้าน ก็เพราะเราส่งแกเรียนมาหลายปี นั่นคือสิ่งที่แกต้องตอบแทน! เป็นหน้าที่ของแก!” อู๋จื้อชิวจงใจจะไร้เหตุผล! เธอเสียดายเงินสินสอดที่ให้ไอ้เด็กเนรคุณนี่ไปจริง ๆ! ตอนนี้ถือโอกาสเรื่องเมื่อวาน จะเอาเงินคืนให้ได้
ตอนพี่ใหญ่แต่งงานให้สินสอดแปดร้อย ทุนทรัพย์ในบ้านหมดเกลี้ยง ยังต้องยืมญาติพี่น้องไปทั่ว ตอนนี้ยังติดหนี้บ้านอู๋จื้อชิวสองร้อยยังไม่ใช้จบ