มื้อเย็น ลูกสะใภ้คนรองรีดเส้นบะหมี่ผสมแป้งข้าวโพดกับแป้งขาว ซอสไข่ผัดเต้าเจี้ยว และหัวไชเท้าดองเป็นจานใหญ่ตั้งโต๊ะ
หัวไชเท้าเป็นของที่ครอบครัวของลูกสะใภ้คนรองส่งมาให้ตอนฤดูใบไม้ร่วง ส่งมาเป็นครึ่งเกวียน ทั้งหัวไชเท้า ผักกาดขาว รวมถึงผักป่าตากแห้ง แป้งข้าวโพด มันเทศ มันฝรั่งอีกเพียบ
ลูกสามคนของน้องรองก็กลับมาด้วย คนโตหกขวบ คนเล็กสามขวบ เป็นผู้ชายทั้งหมด เจ้าตัวเล็กสามคนพอเห็นปู่ย่าก็พร้อมใจกันร้องทัก "ปู่! ย่า!"
"อืม กินข้าวกันเถอะ!" ลี่หมานชางลูบหัวเด็กๆ หลายครั้ง เขารักเด็กๆ เหล่านี้มาก พี่ใหญ่เรียนมหาวิทยาลัยแต่งงานช้า แต่งมาสองปีก็ยังไม่มีลูก เด็กรุ่นนี้เขามองพวกเขาเติบโตมาด้วยตาเอง พวกเขาก็สนิทกับเขาเช่นกัน
ทุกคนในครอบครัวนั่งลงกินข้าว ภรรยาของน้องรองตักบะหมี่ คลุกเคล้าให้เสร็จสรรพ แล้วส่งให้ทั้งนางและลี่หมานชาง
อู๋จื้อชิวรู้สึกใจลอยไปชั่วขณะ ชาติก่อนชุนนีก็ปรนนิบัติพวกเขาแบบนี้ด้วยหรือ? ทำไมนางถึงจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด?
ภรรยาของน้องรองเห็นอู๋จื้อชิวจ้องบะหมี่อยู่อย่างนั้น ก็ถาม "เป็นอะไรไปแม่ ซอสไม่พอหรือคะ?"
"เปล่า เปล่า แม่แค่เห็นฝีมือรีดเส้นของแกดีกว่าแม่ด้วยซ้ำ"
ภรรยาของน้องรองเป็นครั้งแรกที่ได้ยินแม่สามีชม ปกติแล้วจะเหล่ตามองลูกสะใภ้คนนี้ไม่ขึ้น แต่กลับชมออกมาได้
น้องรองก็เหลือบมองแม่ตัวเองพลางคิดในใจ วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง ปกติไม่เคยแม้แต่จะมองตาลูกสะใภ้ตัวเอง วันนี้กลับชมออกมาเสียได้
น้องรองกวาดตามองบะหมี่อย่างละเอียด ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง จะมาชมเอาวันนี้ทำไมกัน