ถูกลี่หมานชางถามแบบนั้น อู๋จื้อชิวก็เริ่มสงสัยตัวเองอีกครั้ง! แต่ว่าพลาดไม่ได้เด็ดขาด ยังไงก็ต้องลองดู
"แกคิดหาทางดูสิ ยังไงชั้นก็ว่าไอ้นี่มันเป็นทอง!"
ลี่หมานชางอุ้มท่อนเหล็กตรงไปที่ห้องทำงาน เติมถ่านหินลงในเตาอีกหนึ่งพลั่ว จนไฟลุกโชน ลี่หมานชางค่อยๆ เอาปลายท่อนเหล็กข้างหนึ่งย่างเข้าไปในเตา
สองสามีภรรยากลั้นหายใจ จ้องมองที่ปลายอีกด้านของท่อนเหล็กไม่กะพริบตา
ไม่นานนัก ปลายท่อนเหล็กด้านหนึ่งก็เริ่มดำหายไป มีแสงสีเหลืองทองวาบผ่าน
"ตายจริง!" ทั้งสองคนร้องพร้อมกัน แล้วก็รีบเอามือปิดปากของอีกฝ่ายพร้อมกัน!
ทั้งคู่ตื่นเต้นจนน้ำตาคลอ ใช่ทอง เป็นทองจริงๆ!
ลี่หมานชางรีบดึงท่อนเหล็กออกมา ปลายด้านหนึ่งยาวเท่านิ้วโป้งได้เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองอร่าม ส่องประกายแวววาวจนผู้คนหลงใหล!
สองสามีภรรยาตื่นเต้นกันสุดขีด
"ตอนบ่ายแกไม่ต้องไปทำงานแล้ว ไปที่บ้านของเฟ่งหลาน เอาทองพวกนั้นหลอมออกมา พรุ่งนี้เราสองคนแยกย้ายกันไปเอาเงิน!" อู๋จื้อชิวตั้งสติได้ก่อน ที่นี่ไม่ปลอดภัย มีคนผ่านไปผ่านมามากมาย ถ้าใครเห็นเข้าคงจบ
ลี่หมานชางกลั้นความตื่นเต้นในใจไว้ รู้ว่ารื่องนี้สำคัญแค่ไหน รีบเอาผ้าเศษๆ มาห่อท่อนเหล็กไว้
"ชั้นรู้แล้ว แกเลิกงานก็ตรงไปทางนั้นเลยนะ!"
"ระวังตัวด้วย อย่าให้คนอื่นเห็น!"
"รู้แล้ว! ชั้นจะบอกว่าไปช่วยลูกสาวเก็บกวาดบ้าน!"
สองเฒ่าเจรจากันเสร็จ ลี่หมานชางก็ปั่นจักรยานออกไปอย่างรวดเร็ว
อู๋จื้อชิวเอามือกุมหน้าอก ใจเต้นไม่เป็นสัด!
รวยแบบนี้เลยเหรอ? รู้สึกเหมือนฝันไปเลย? ไม่ใช่สิ ฝันยังไม่กล้าฝันแบบนี้เลย!