ลี่หมานชางไม่แยแสสีหน้าของลูกสะใภ้คนโตเลย ถือว่าพวกเขามีความกตัญญู เขาก็จะทำให้พวกเขาสมใจซะเลย
"พ่อ แม่ ท่านสองวางใจพักอยู่ที่นี่เถอะ! พรุ่งนี้เลิกงานแล้วผมจะแวะมาหาท่านทั้งสองอีก!"
"ดี ดี! เจ้าไม่ต้องห่วง!" ชายชราหญิงชรามองดูข้าวของในบ้าน และตึกใหม่เอี่ยมหลังนี้ ดีใจจนบอกไม่ถูก พวกเขาก็ได้เป็นคนมีบ้านสูงๆ อยู่เหมือนกัน กลับไปจะได้โอ้อวดชาวบ้านในหมู่บ้านได้เต็มปาก
ลี่หมานชางหันหลังเดินออกไปทันที ไม่มีความอาลัยแม้แต่น้อย
น้องสามก็รีบเดินตามไปติดๆ
ทั้งสองเพิ่งจะออกจากลานบ้านพักของหน่วยงาน ก็เห็นลี่ซิงกั๋ววิ่งหอบแฮ่กๆ กลับมา
ทั้งคู่ไม่สนใจเขา ปั่นจักรยานผ่านเขาไปตรงๆ
"พ่อ! พ่อ! คุณ..." ลี่ซิงกั๋วเรียกอยู่หลายครั้ง ลี่หมานชางยิ่งถีบจักรยานเร็วขึ้น ไม่มีสักเสียงเดียวเข้าหู
น้องสามรู้สึกชื่นชมพ่อมากสุดๆ! ที่บ้านแม่ชอบส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว แต่เรื่องวางแผนนั้นต้องยกให้พ่อ
วิธีนี้ไม่ทำให้พี่ใหญ่ยอมจำนนอย่างงั้นเหรอ
เขาพูดไม่ผิดหรอกที่ตัวเองกับพี่ใหญ่นั้นหัวคิดเยอะขนาดนี้! ล้วนเป็นกรรมพันธุ์มาจากพ่อทั้งนั้น
ลี่หมานชางกลับถึงบ้านก็ตบหน้าอกตัวเอง เจ้าแม่นี่! ในที่สุดก็ส่งพ่อกับแม่ไปได้ซักที! ถ้าอยู่ที่นี่ กับนิสัยของแม่เขา ชีวิตนี้คงอยู่กันไม่ได้
ที่บ้านอู๋จื้อชิวก็ไม่กลับมา ครอบครัวน้องรองก็หายไปด้วย ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าหนีออกไปกันหมด
ทำไมไม่มีใครบอกเขาสักคน เขาจะได้หนีไปพร้อมกับเมียแก่บ้าง
หลี่เฟิงฉุนทำอาหารเสร็จแล้ว เห็นพ่อส่งตาและยายไปได้จริงๆ เธอก็โล่งอกไปด้วย ตาและยายเป็นคนที่เห็นลูกชายสำคัญกว่าลูกสาวที่สุด ไม่เห็นค่าผู้หญิงในบ้านเลย