ระหว่างทาง อู๋จื้อชิวได้วางแผนการใช้เงินก้อนนี้ไว้หมดแล้ว
หนี้สินภายนอกตอนนี้ของครอบครัวพวกเขา ติดเงินบ้านแม่สองร้อย บ้านน้องสะใภ้เล็กหนึ่งร้อย บ้านพี่สะใภ้ใหญ่ห้าสิบ บ้านลูกสาวคนโตสองร้อย บ้านน้องชายคนเล็กห้าสิบ รวมหนี้สินภายนอกทั้งหมดหกร้อยหยวน พอมีเงินก็ต้องรีบไปใช้คืนทันที ยามนี้แต่ละครอบครัวก็ไม่ค่อยจะมั่งคั่ง ที่กู้หนี้ยืมสินมานี้ก็เป็นเงินค่าสินสอดและค่าจัดการข้าวของเครื่องใช้ตอนพี่ใหญ่แต่งงานนั่นแหละ
ตอนนี้มีเงินแล้ว รีบใช้หนี้ให้หมด! เงินที่เหลือ เธอกับลี่หมานชางจะซื้อจักรยานกันคนหนึ่งคัน
ตอนน้องรองแต่งงานเธอไม่ได้ให้สินสอด ก็เลยให้เงินลูกสะใภ้น้องรองหนึ่งร้อย สองสามปีมานี้เขาไม่ค่อยได้ดูแลปรนนิบัติอะไร แต่ก็ไม่เคย ไม่เคยสักครั้ง ที่เขาดีต่อเรา เธอจะทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้
จัดสรรแบบนี้ เงินหนึ่งพันหยวนก็หมดไปพอดี
อู๋จื้อชิวถอนหายใจ ความจนไม่น่ากลัว น่ากลัวคือคนจนเป็นเธอ
แต่ยังไงก็ไม่ต้องใช้ชีวิตติดหนี้ติดสินอีกต่อไป! ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี
ไปถึงโรงเก็บของเก่า ไปขอลาหัวหน้าครึ่งวันก่อน กลางคืนยาวฝันร้ายมาก รีบเอาเงินไปใช้หนี้ดีกว่า
ตลอดทางวิ่งน้อยๆ ไปถึงโรงซ่อมเครื่องจักรของลี่หมานชาง ยามเฝ้าประตูแก่รู้จักอู๋จื้อชิว ก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไร ปล่อยให้เธอเข้าไปตรงๆ
ลี่หมานชางเห็นเมียแก่รีบร้อนมาหาตัวเอง ตกใจคิดว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่
อู๋จื้อชิวฉุดลี่หมานชางไปอีกด้านหนึ่ง เล่าเรื่องที่ได้เงินจากพี่ใหญ่มาให้ฟัง
ลี่หมานชางไม่คิดว่าเมียแก่จะไปทวงเงินสินสอดจริงๆ นึกว่าเป็นแค่คำพูดโกรธของเมียแก่