ตามอัตราแลกเปลี่ยนอย่างเป็นทางการ เหรียญทองหนึ่งเหรียญแลกได้เหรียญเงินหนึ่งร้อยเหรียญ และเหรียญเงินหนึ่งเหรียญแลกได้เหรียญทองแดงหนึ่งร้อยเพนนี ส่วนสิ่งที่ค้ำประกันมูลค่าของเหรียญทองแดงก็คือธัญพืช
ในฤดูเก็บเกี่ยว เหรียญทองแดงหนึ่งเหรียญสามารถแลกข้าวสาลีได้อย่างน้อยหนึ่งกิโลกรัม ข้าวไรย์และข้าวบาร์เลย์หนึ่งกิโลกรัมครึ่ง ข้าวโอ๊ตสองกิโลกรัม หรือมันเทศสีดำกับมันฝรั่งสามกิโลกรัมที่สถานีรับซื้อ
นอกจากนี้ ยังมีของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันที่หาได้ทั่วไป เช่น เสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวสำหรับเปลี่ยน ภาชนะสำหรับรับประทานอาหาร หินลับคมสำหรับลับใบดาบ และตะเกียงแอลกอฮอล์นักเล่นแร่แปรธาตุที่ใช้งานไม่ได้
"พวกเธอรออยู่ข้างนอกนะ"
โรลันด์เดินเข้าไปในร้านค้าริมทาง เพื่อเริ่มซื้อเสบียงยังชีพ
อย่างแรกคือเครื่องปรุง เกลือเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ เขาจ่ายเหรียญทองแดงยี่สิบเหรียญซื้อเกลือหนึ่งกระปุก น้ำหนักประมาณสี่ร้อยกรัม
น้ำตาลทรายขาวราคาแพงกว่าเกลือเท่าตัว กระปุกขนาดเท่ากันขายในราคาห้าสิบเหรียญทองแดง
พริกไทยดำยิ่งเป็นของที่ครัวเรือนทั่วไปแทบจะซื้อไม่ไหว เหรียญเงินหนึ่งเหรียญได้มาเพียงหนึ่งร้อยห้าสิบกรัม ส่วนยี่หร่ากับพริกป่นสำหรับย่างเนื้อ และเครื่องเทศสำหรับต้มซุปนั้น ในช่วงที่ราคาแพงที่สุด แทบจะเทียบน้ำหนักกับทองคำเลยทีเดียว
โรลันด์ซื้อลูกกวาดเจ็ดลูก แบ่งให้เหล่าเด็กสาวที่รออยู่ข้างนอก
วิล่า ผู้มีค่าความรู้สึกเริ่มต้นสูงที่สุด ยิ้มสดใสพร้อมกล่าวขอบคุณ: "พี่ชายใจดีจังเลย!"
โรลันด์ฉวยโอกาสลูบหัวเธอเป็นการให้รางวัล ถ้าเป็นในเกม จะต้องมีข้อความแจ้งเตือนค่าความรู้สึกเพิ่มห้าคะแนนอย่างแน่นอน เมื่อถึงค่าที่กำหนด ก็จะสามารถปลดล็อกความสัมพันธ์ระดับต่อไป และมีฉากปฏิสัมพันธ์เพิ่มขึ้น
ค่าความรู้สึกเริ่มต้นของวิล่าคือสี่สิบเจ็ด — เป็นมิตร เรียกได้ว่าง่ายมากที่จะเพิ่มถึงหกสิบขึ้นไปจนเข้าสู่สถานะสนิทสนม
เด็กสาวคนอื่น ๆ ส่วนใหญ่มีค่าความรู้สึกอยู่ในช่วงเป็นกลาง ระหว่างต่ำกว่าสี่สิบลงไปจนถึงยี่สิบ
ต่ำที่สุดคือโดโรธี จอมแม่มดน้อย ค่าความรู้สึกเป็นศูนย์ — เย็นชา ตามบุคลิกที่ตั้งไว้ เธอไม่เชื่อใจคนแปลกหน้าใครทั้งสิ้น มีความระแวงสูงมาก แต่หากได้อยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน จะเกิดความรู้สึกผูกพันและพึ่งพาที่ผิดปกติต่อตัวเอก ค่าความรู้สึกจะเพิ่มขึ้นถึงหนึ่งร้อย
ที่น่าสนใจคือ ค่าความรู้สึกของตัวละครมีค่าติดลบด้วย เริ่มจากความไม่พอใจ ความเป็นศัตรู ความเกลียดชัง ไปจนถึงศัตรูคู่อาฆาต ทุกยี่สิบคะแนนเป็นหนึ่งช่วง ต่ำสุดสามารถลงไปถึงลบหนึ่งร้อย
โรลันด์ซื้อแอลกอฮอล์ ผ้าพันแผลห้ามเลือด และหินเหล็กไฟจากร้านขายของชำริมทาง
เดินผ่านร้านตีเหล็ก เขาซื้อหม้อเหล็กใบหนึ่ง และต่อรองราคากับเจ้าของร้านหนวดเครา จนได้ช้อนโต๊ะแถมมาด้วย
อีกทั้งยังซื้อชุดขาตั้งสามเหลี่ยมที่ประกอบได้เองในราคาถูก — อันที่จริงก็คือเหล็กเส้นสองสามท่อนนั่นแหละ
ในส่วนของอาหาร เขาไม่มีหน้ามาพอที่จะขอแบ่งขนมปังของเด็กสาว ๆ เพื่อเป็นการรับประกันความสามารถในการต่อสู้ เนื้อสัตว์เป็นสิ่งจำเป็น เขาจึงจ่ายเหรียญเงินห้าเหรียญซื้อไส้กรอกรมควันสิบกิโลกรัม
ส่วนอาหารแห้งก็คือขนมปังดำ
ขนมปังขาวรสชาติดีแต่เก็บได้ไม่นาน เก็บได้อย่างมากสองสามวัน ขนมปังดำเก็บได้สบาย ๆ เกินหนึ่งสัปดาห์ บางชนิดผ่านกระบวนการไล่ความชื้นแล้วสามารถเก็บได้หลายเดือนจนถึงหลายปี
แอปเปิลก็เก็บได้นานพอสมควร ถ้าอากาศเย็น ๆ หนึ่งสองเดือนก็ไม่บูด ส่วนส้มเก็บได้สั้นกว่าเล็กน้อย แต่ช่วยเติมวิตามินที่ร่างกายขาด ป้องกันโรคลักปิดลักเปิดได้
ทุกการตัดสินใจล้วนอยู่บนพื้นฐานของโลกความเป็นจริง เขาเปลี่ยนตรรกะการเอาชีวิตรอดไปอย่างไม่รู้ตัว โดยยอมรับโดยปริยายว่าตนเองจะหิว จะหนาว จะบาดเจ็บ จะเจ็บป่วย และจะตาย...
การเตรียมตัวก่อนออกผจญภัยต้องทำให้ดีที่สุด เพื่อลดความเสี่ยง
เพราะในป่านั้น ไม่มีอะไรให้ซื้อ ต่อให้มีเงินทองมากมายก็เป็นเพียงภาระที่เพิ่มน้ำหนักให้ต้องแบกหามเท่านั้น
ร้านผลไม้มีตะกร้าสานจากกิ่งไม้ขาย ราคาเหรียญทองแดงห้าเหรียญ แต่น่าเสียดายที่ไม่สะดวกเท่ากระเป๋าสะพายหลัง
เขาใช้ทรัพยากรบุคคลอย่างคุ้มค่า มอบหมายให้เด็กสาวทั้งเจ็ดคนช่วยกันหิ้ว เพื่อความสะดวกในการเก็บทรัพยากรที่มีประโยชน์ เช่น ผักป่า ผลไม้ป่า และฟืนแห้ง
เดินไปเดินมาบนถนนจนในที่สุดกระเป๋าเวทก็เต็ม โรลันด์รู้สึกมั่นใจขึ้นมาอีกนิด จึงเผื่อใจไว้บ้าง ถามพ่อค้ารถในเมือง หวังจะเช่ารถกับล่อสักคัน
การเดินด้วยเท้าเปล่า ๆ วันหนึ่งเดินได้อย่างมากยี่สิบสามสิบกิโลเมตร แต่ถ้านั่งรถไปก็สามารถเพิ่มเป็นเท่าตัวได้สบาย ๆ
เป็นไปตามเนื้อเรื่อง รถทั้งหมดถูกเช่าหมดแล้ว เว้นแต่จะยอมอดทนรออีกสองสามวัน ไม่อย่างนั้นก็ต้องไปถึงหมู่บ้านหรือเมืองหน้าด่านถัดไปเท่านั้นจึงจะมีโอกาสได้พาหนะ
ช่างเถอะ รีบออกเดินทางดีกว่า!
ในฐานะผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่เพียงคนเดียวของทีม โรลันด์จึงเดินนำหน้าไปโดยปริยาย ทำหน้าที่เปิดทาง
ถ้าเป็นถนนที่มนุษย์สร้างขึ้นก็ยังพอไหว แต่ถ้าเป็นป่ารกร้างว่างเปล่า ก็หนีไม่พ้นที่จะต้องบุกฝ่าหนามย่อยขวากหนามตลอดทาง แถมยังต้องระวังโคลนตมใต้เท้า หินแหลมคม และงูพิษกับสัตว์ร้ายที่อาจซุ่มซ่อนอยู่รอบข้าง ไม่ใช่ภารกิจง่าย ๆ เลยแม้แต่น้อย
คณะเดินทางออกจากเมืองพลบค่ำไปได้ไม่ไกล ดวงอาทิตย์ยามเย็นอันไกลโพ้นก็ค่อย ๆ จมลงสู่เส้นขอบฟ้า
จุดพักแรมแห่งแรกตามแผน — กระท่อมคนเฝ้าป่า
โรลันด์ดีใจที่ฟังก์ชันแผนที่ยังทำงานได้ปกติ บนแผงโปร่งใสที่มองเห็นได้เพียงคนเดียว ลูกศรสีเขียวของทีมกำลังเคลื่อนเข้าหาเป้าหมายอย่างช้า ๆ
ริมถนนชนบทแคบ ๆ ทุ่งนาที่เก็บเกี่ยวเสร็จแล้วว่างเปล่าโล่งเตียน สายลมยามเย็นอันหนาวเหน็บพัดผ่านอย่างอิสระ
ผู้ใหญ่สองคนยังทำใจสงบได้
แต่เด็ก ๆ ทำได้เพียงห่อผ้าห่มให้แน่นขึ้น
โรลันด์เคยคิดจะออกเงินซื้อเสื้อผ้าหนา ๆ ให้พวกเธอ แต่เมื่อคำนึงว่าพวกเขาเพิ่งรู้จักกันในฐานะคนแปลกหน้า ความเอาใจใส่มากเกินไปอาจทำให้ถูกสงสัยโดยไม่จำเป็น บางครั้งการทำเพื่ออีกฝ่ายโดยไม่ทันคิดก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป...
การพัฒนาความสัมพันธ์ไม่ควรฝืน ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติจึงจะดีที่สุด
ในเขตที่มนุษย์อาศัยอยู่ แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเจอสัตว์ร้ายอันตราย อย่างมากก็แค่พบสไลม์ข้างบ่อน้ำ สมัยก่อนตอนวิ่งแผนที่ มักจะจัดการมันเป็นมอนสเตอร์ตัวเล็ก ๆ ทุกครั้งที่กำจัดได้หนึ่งตัวก็จะได้ค่าประสบการณ์ และซากสไลม์ยังขายให้เจ้าของร้านขายของชำได้ รับรายได้พิเศษอีกทางหนึ่ง
โรลันด์กวาดตามองซ้ายขวา มองหาอยู่นาน แต่ไม่เห็นสไลม์แม้แต่ตัวเดียว คิดไปคิดมาก็เข้าใจได้ มนุษย์จะปล่อยสิ่งมีชีวิตที่มีมูลค่าทางเศรษฐกิจมหาศาลแบบนั้นไว้ได้อย่างไร?
ตามที่ตั้งไว้ในเกม ประโยชน์ของสไลม์ไม่ได้มีแค่ทำรองเท้าเท่านั้น ยังรวมถึงยางรถม้า หมอนและที่นอนสำหรับนอน ซึ่งเทียบเท่ากับยางพาราได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เศษซากพืชที่ย่อยไม่หมดในตัวสไลม์เป็นปุ๋ยชั้นยอด ในเนื้อเรื่องช่วงหลังยังมีนักวิชาการค้นพบว่าเมือกที่ขับถ่ายออกมาบนผิวของสไลม์สามารถนำมาทำพลาสติกได้ และยังช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของคอนกรีตอีกด้วย
ที่สำคัญที่สุด สไลม์แทบจะไม่มีพลังโจมตี แค่หนีและป้องกันตัวอย่างเฉื่อย ๆ เท่านั้น จัดเป็นเหยื่อที่เหมาะที่สุดสำหรับผู้เล่นมือใหม่ ตามขนาดที่ต่างกัน สไลม์แรกเกิดมีค่าอย่างน้อยยี่สิบสามสิบเหรียญทองแดง ตัวที่ใหญ่หน่อยก็คิดราคาเป็นเหรียญเงิน ชาวเมืองพลบค่ำแถวนี้ไม่มีใครรังเกียจที่จะฉวยโอกาสจับมันสักตัว
เดินต่อไปอีกกว่าหนึ่งชั่วโมง เด็กที่มีร่างกายอ่อนแอที่สุดก็เริ่มตามไม่ทัน
โดโรธี จอมแม่มดน้อย ก้าวเท้าช้าลงเรื่อย ๆ
หลินจื่อ เอลฟ์ครึ่งสายเลือดหอบแฮ่ก ๆ ขยับขาสั้น ๆ อย่างลำบาก: "อีกนานไหมกว่าจะได้พัก?"
โรลันด์ชี้ไปที่ไหล่เขาอันไกลโพ้น: "อดทนหน่อย อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว"
กระท่อมคนเฝ้าป่าแลเห็นเป็นเงาราง ๆ ท่ามกลางแสงจันทร์อันสว่างไสว ปกติเป็นที่พักของคนงานตัดไม้ที่เข้าป่า ตอนกลางคืนแทบไม่มีคนเฝ้า
มองไปแต่ไกล บรรยากาศอันมืดมิดและเงียบสงัด สื่อถึงความรู้สึกแปลกหน้าไม่รู้จักอันรุนแรง