“ช่วย...”
เขาเหมือนกำลังพึมพำอะไรบางอย่าง ฉันยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่ รอบข้างพลันเงียบลงราวกับถูกตัดขาด ฉันแทบได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากปากเขา
ตะวันขึ้นมานานแล้ว แสงสว่างเผยให้เห็นสภาพอันน่าเวทนาของเขาอย่างชัดเจน จากที่ฉันดู หากไม่มีใครช่วย เขาคงอยู่ไม่ถึงคืนนี้
เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย! แววตาเย็นเยียบของคนคนนี้เมื่อครู่ยังติดตา บาดแผลเต็มตัวก็ชี้ชัดว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา หากเกิดเรื่องขึ้นมาแล้วพาลให้ฉันเดือดร้อน...
อาจารย์บอกแล้วว่า ห้ามเก็บผู้ชายแปลกหน้าข้างทางกลับมา
เมื่อตัดสินใจได้ ฉันก็ย่อตัวลงไปแกะมือของเฉินผี
เฉินผีถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงหมาป่าหอนเป็นระยะ ร่างกายเจ็บปวดไปทุกส่วน เปลือกตาหนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้น แต่สัญชาตญาณระแวดระวังภัยก็ยังทำให้เขาฝืนตั้งสติ
เขาไม่มีแรงลุกขึ้น จึงทำได้เพียงกลอกตามองไปรอบ ๆ เพื่อสำรวจว่าตัวเองอยู่ที่ไหน สิ่งที่เห็นมีแต่ก้อนหิน ดูเหมือนที่นี่จะเป็นถ้ำบนเขาแห่งหนึ่ง
แสงไฟสีเหลืองสลัวทอดเงาร่างของเขาไว้บนผนังถ้ำ มีคนกำลังก่อไฟ กลิ่นยาขม ๆ ลอยมาจากข้างตัว จนเขาอดไอออกมาสองสามครั้งไม่ได้
“ตื่นแล้วเหรอ”
เสียงหวานเจื้อยแจ้วของหญิงสาวดังขึ้น วินาทีถัดมาใบหน้าสะอาดสะอ้านก็ยื่นเข้ามาจากด้านข้าง มือเรียวอ่อนนุ่มของเธอแตะลงบนหน้าผากเขา
“ไข้ลดแล้ว ฉันนึกว่าเธอจะไม่ฟื้นเสียแล้วนะ” ฉันเตรียมขุดหลุมให้เขาไว้แล้วด้วยซ้ำ ไม่คิดเลยว่าคนคนนี้จะฟื้นขึ้นมาได้อย่างปาฏิหาริย์ เรียกว่าเดินผ่านประตูผีมาแล้วแท้ ๆ แม้แต่ยมบาลยังไม่ยอมรับตัวไป
เฉินผีไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งบุญคุณผู้ช่วยชีวิตแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้พูดจ้อไม่หยุด ช่างน่ารำคาญและรบกวนการพักผ่อนของเขา
เขาหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า เหตุการณ์ก่อนที่เขาจะหมดสติไปอย่างสิ้นเชิงผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพก่อนตาย
เขาคว้าข้อเท้าของเธอไว้ แล้วร้องขอให้เธอช่วยชีวิต...
น่าอับอายชะมัด หากพวกลูกน้องในสำนักรู้เข้า คงหัวเราะกันจนฟันร่วง คิดถึงตรงนี้ ความคิดสังหารก็พลุ่งขึ้นในใจเฉินผี
ถ้วยยาจีนรสขมถูกยกมาตรงหน้า ฉันมองคราบเลือดบนตัวเขาอย่างรังเกียจ ก่อนจะดึงท่อนบนของเขาขึ้นจากพื้น ให้เอนพิงตัวฉัน
“กินยา!”
เฉินผีไม่ได้คิดมาก เขาอ้าปากดื่มยาขมจัดในถ้วยจนหมดอย่างว่าง่าย แต่หลังดื่มรวดเดียวหมด รสขมนั้นกลับยังติดอยู่ที่โคนลิ้นเนิ่นนานไม่จางหาย
ฉันค้นกระบุงที่สะพายหลังอยู่นาน ในที่สุดก็เจอห่อลูกกวาดเฉินผีที่ห่อไว้อย่างแน่นหนาอยู่ลึกสุด นั่นเป็นของที่อาจารย์ยอมซื้อให้เป็นกรณีพิเศษตอนพาฉันไปเดินตลาดในเมืองครั้งก่อน เอามาให้เขากินนี่ช่างเสียของจริง ๆ
ฉันแกะห่อออก คัดเลือกอยู่นานกว่าจะหยิบชิ้นที่เล็กที่สุดมายัดใส่ปากเฉินผี
“นี่อะไร” หลังดื่มยา เฉินผีก็มีแรงขึ้นมาบ้าง แต่พูดได้เพียงไม่กี่คำ เขาลองลิ้มรสลูกกวาดในปาก
“ลูกกวาดเฉินผี” ฉันเลือกให้ตัวเองชิ้นหนึ่งด้วย “อย่าบอกนะว่าเธอไม่เคยกิน”
เมื่อได้ยินสามคำนั้น มุมปากของเฉินผีก็กระตุกเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เขาฝืนกลั้นความอยากคายลูกกวาดในปากทิ้งไว้สุดกำลัง หากตอนนี้ไม่ได้บาดเจ็บสาหัส เขาคงทำให้ยัยเด็กปากเสียคนนี้ได้รู้ว่าเขาเก่งกาจแค่ไหน
“ถ้าไม่อยากตาย ก็อยู่ที่นี่ดี ๆ อย่าวิ่งไปไหน”
เฉินผีได้ยินฉันพูดแบบนั้นก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ตั้งแต่ไหนแต่ไรมีแต่เขาที่ข่มขู่คนอื่น นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าขู่เขาแบบนี้ แถมเขายังไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว เสือตกที่ราบต่ำ แม้แต่หมาก็ยังรังแกได้!
ฉันไม่ได้คิดจะพาเขากลับบ้าน ที่นี่เป็นถ้ำลับแห่งหนึ่งในหุบเขา
นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันคิดออกแล้ว ช่วยชีวิตคนได้ แถมยังรับประกันความปลอดภัยของตัวเองด้วย