เหยียนเฉินอุ้มอวิ๋นชิงขึ้นชั้นบนอย่างรวดเร็ว พาเข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตูลงกลอน จากนั้นจึงวางเธอลง
ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวที่ยังอยู่ด้านนอกทุบประตูปัง ๆ พลางตะโกนเรียก «เหยียนเฉิน!»
อวิ๋นชิงรู้สึกปวดหัว เรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย!
นางเอกจู่ ๆ ก็ถอดเสื้อผ้าเสนอตัว พระเอกตกใจจนเผ่นหนี แถมยังอุ้มนางรองตัวร้ายอย่างเธอหนีไปด้วย
เนื้อเรื่องแบบนี้ทำให้เธออดกังวลไม่ได้ว่าโลกจะพังลงในวินาทีถัดไป
«อ๊า…» จู่ ๆ เสียงกรีดร้องของลู่เหมี่ยวเหมี่ยวก็ดังมาจากด้านนอก «ปล่อยฉันนะ! เชื่อไหมว่าฉันจะแจ้งความพวกคุณข้อหาลวนลาม!»
เสียงค่อย ๆ ห่างออกไป ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวถูกคนลากตัวไปแล้ว
เหยียนเฉินกับอวิ๋นชิงยืนนิ่งอยู่หลังประตู ต่างฝ่ายต่างเงียบงัน
เหยียนเฉินแกล้งเมาต่อไม่ไหวแล้ว เมื่อเห็นอวิ๋นชิงไม่พูดอะไรสักที เขาก็ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า «ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น»
อวิ๋นชิงใจลอยอยู่บ้าง พอได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจของเขา ก็เหมือนจะเสียดายอยู่ไม่น้อย สมองพลันตื้อขึ้นมา เธอจึงเสนออย่างจริงใจว่า «งั้นเรียกลู่เหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาให้คุณดูอีกรอบไหม?»
แล้วเธอก็ถูกหยิกแก้ม
อวิ๋นชิงรีบแกะมือเขาออก ยกมือกุมแก้มพลางถามว่า «คุณหยิกฉันทำไม?»
เหยียนเฉินพูดอย่างโมโหว่า «ก็เธอแกล้งโง่น่ะสิ!»
ระบบ: …คุณใส่ร้ายเธอแล้ว ตอนนี้เธอโง่จริง ๆ ต่างหาก
อวิ๋นชิงลูบแก้มแต่ไม่พูดอะไร เธอยังคงคิดไม่ตกว่าทำไมลู่เหมี่ยวเหมี่ยวถึงจู่ ๆ ก็ทำแบบนั้น
เธอรู้สึกว่าการกระทำของลู่เหมี่ยวเหมี่ยวดูร้อนรนอยู่ไม่น้อย หรือเป็นเพราะนางรองตัวร้ายอย่างเธอทำให้อีกฝ่ายรู้สึกถูกคุกคาม? ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องทำอะไรหุนหันขนาดนี้เลยนี่นา