อวิ๋นชิงหันไปมองคนที่โผล่เข้ามาในห้อง
เห็นลู่เหมี่ยวเหมี่ยวกำลังยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าบึ้งตึงด้วยความโกรธ จ้องเธอเขม็ง
มือของเหยียนเฉินที่วางอยู่ด้านหลังศีรษะของอวิ๋นชิงถูกเส้นผมหนาทึบปกคลุม จากมุมที่ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวมองมา โต๊ะกลางก็ยังบังใบหน้าของเหยียนเฉินเอาไว้พอดี
เธอจึงเห็นเพียงเหยียนเฉินนอนอยู่บนพื้น ส่วนอวิ๋นชิงคร่อมอยู่บนตัวเขา ก้มหน้าลงไปจูบเขาอย่างเห็นได้ชัด
ดูราวกับกำลังบังคับขืนใจเขาอย่างไรอย่างนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ในอากาศยังมีกลิ่นเหล้าจาง ๆ เธอจึงยิ่งมั่นใจว่าอวิ๋นชิง นางดอกบัวขาวคนนี้ ฉวยโอกาสตอนเหยียนเฉินเมา หวังรวบรัดเขาให้ได้เสียกัน
เรื่องที่เธอทำไม่สำเร็จ เกือบถูกอวิ๋นชิงทำสำเร็จแทน แล้วเธอจะไม่โกรธได้อย่างไร โดยเฉพาะเมื่อเธอต้องแลกมาด้วยราคามหาศาล!
อวิ๋นชิงมองลู่เหมี่ยวเหมี่ยว ความรู้สึกแรกคืออีกฝ่ายดูหม่นหมองลงมาก เปลี่ยนไปไม่น้อย
ความรู้สึกที่สองคืออีกฝ่ายแต่งตัวน้อยชิ้นเหลือเกิน ชุดเกาะอกสั้นรัดรูปดูเหมือนส่วนบนแทบจะหลุด ส่วนล่างก็แทบปกปิดอะไรไม่มิด เนื้อผ้ายังบางแนบเนื้อ บางจุดถึงกับโปร่งแสง เผยรูปร่างของเธอออกมาอย่างหมดจด
นี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นชิงเห็นลู่เหมี่ยวเหมี่ยวแต่งตัวแบบนี้
จากนั้นเธอก็เริ่มสงสัยว่าลู่เหมี่ยวเหมี่ยวเข้ามาได้อย่างไร
ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวรู้รหัสประตูบ้านของเหยียนเฉินด้วยหรือ?
เธออดหันไปมองเหยียนเฉินไม่ได้
ส่วนลู่เหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าถูกจับได้คาหนังคาเขาแล้ว แต่อวิ๋นชิงกลับยังหน้าด้านนั่งคร่อมเหยียนเฉินไม่ยอมลุก ก็โกรธจนอยากพุ่งเข้าไปกระชากเธอออกมา