เธอรู้สึกว่าเหยียนเฉินแสดงเก่งกว่าเธอเสียอีก ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเขารักเธอมากจริง ๆ!
ไม่ได้! เธอจะแพ้เหยียนเฉินไม่ได้!
พอความอยากเอาชนะประหลาด ๆ ผุดขึ้นมา เธอก็เริ่มเกาะติดเหยียนเฉิน ทำท่าราวกับขาดเขาไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว
แค่กินอาหารเช้าก็ต้องเบียดไปนั่งข้างเขา คอยป้อนเขาเป็นระยะ แล้วยังเอนซบไหล่เขา ยิ้มหวานละมุนราวกับรักกันนักหนา
เหยียนเฉินไม่สนว่าเธอแสดงหรือเปล่า เขารับบทตามน้ำทุกอย่าง
หลังกินอาหารเช้าเสร็จ จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “ถ้าเราแยกกัน คุณคงคิดถึงผมมากแน่ ๆ เลยใช่ไหม?”
อวิ๋นชิงกอดแขนเขา เงยหน้ามองแล้วพยักหน้ารัว ๆ แววตาเต็มไปด้วยความออดอ้อน
เหยียนเฉินยกยิ้มมุมปาก ลูบศีรษะเธอพลางพูดว่า “งั้นไปทำงานกับผมด้วยกันสิ”
อวิ๋นชิง: ……
นั่นไม่เท่ากับว่าเธอต้องตั้งหน้าตั้งตาแสดงทั้งวันเลยหรือไง?
อวิ๋นชิงรู้สึกหดหู่เล็กน้อย แต่พอนึกว่าเหยียนเฉินก็ต้องแสดงเหมือนกัน ในใจก็รู้สึกสมดุลขึ้นมา
ไปก็ไป!
ระบบ: ……ยัยทึ่มเอ๊ย!
แม้เหยียนเฉินจะพาเธอไปทำงานด้วยอย่างไม่แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว แต่ก็ไม่ได้เอาแต่คุยเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ เขายังคงยุ่งมากเหมือนเดิม
อวิ๋นชิงวางตัวเป็นแม่บ้านแสนดี ไม่ไปรบกวนเวลาทำงานของเขา นั่งขดตัวเรียบร้อยอยู่บนโซฟา ตรงหน้ามีขนมวางกองพะเนิน
ตอนแรกเธอยังแสดงได้อย่างกระตือรือร้น จ้องเหยียนเฉินด้วยสีหน้าหวานหยดอยู่ตลอด
แต่เมื่อเวลาผ่านไปทีละนิด เธอก็เริ่มทนไม่ไหว
แถมยังมีแค่เธอคนเดียวที่กำลังแสดง ส่วนเหยียนเฉินก็ตั้งใจทำงานตลอดเวลา