ขณะที่อวิ๋นชิงกำลังติดตามจงอวิ๋นเจ๋อไปเยี่ยมประมุขสำนักเมี่ยวอินอย่างเบิกบาน บนยอดเขาลั่วเสวี่ยของสำนักเซียนหลิวอวิ๋น เซียวเฮ่อกำลังโกรธจัด
หลินเหยาเอ๋อร์ยืนก้มหน้าอยู่ตรงหน้าเขา กล่าวขอโทษเสียงเบา “ขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ...”
อวิ๋นชิงกับจงอวิ๋นเจ๋อออกท่องยุทธภพ แม้จะออกตามหาสมบัติฟ้าดิน และสถานที่ที่ไปส่วนใหญ่ล้วนเต็มไปด้วยอันตราย แต่เพราะจงอวิ๋นเจ๋อมีพลังบำเพ็ญลึกล้ำ นอกจากครั้งสุสานเซียนก่อนหน้านี้แล้ว ที่อื่นเขาล้วนไปมาได้อย่างอิสระ ไม่เคยสร้างปัญหาให้ทั้งคู่
พูดได้ว่าทั้งสองเที่ยวเล่นกันอย่างมีความสุข
แต่ครึ่งปีที่ผ่านมา หลินเหยาเอ๋อร์กลับใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก
ตลอดครึ่งปีนี้นางฝึกฝนอยู่ที่สำนักสายนอก เหน็ดเหนื่อยอย่างยิ่ง ทั้งวันเอาแต่วุ่นวายไปโน่นมานี่ ทว่าพลังบำเพ็ญกลับแทบไม่ก้าวหน้า
หลังได้สัมผัสชีวิตอันแร้นแค้นของศิษย์สายนอก นางจึงรู้ว่าการอยู่บนยอดเขาลั่วเสวี่ยนั้นสุขสบายเพียงใด ถึงอย่างไรนางก็เป็นแค่ศิษย์ในนามเท่านั้น
เพราะฉะนั้น ตอนกลับมายังยอดเขาลั่วเสวี่ย หลินเหยาเอ๋อร์จึงดูว่านอนสอนง่ายขึ้นมาก
แต่ก็แค่ดูเหมือนเท่านั้น
ไม่รู้ว่านางคิดอะไรอยู่ ทั้งที่เพียงตั้งใจฝึกฝนให้ดีก็พอแล้ว แต่นางกลับชอบทำเรื่องไม่จำเป็นอยู่เรื่อย
เซียวเฮ่อมองดอกไม้วิญญาณที่ตายไปแล้วสิบกว่ากระถางตรงหน้า สูดหายใจลึก ก่อนจะอดด่าไม่ได้ “หลินเหยาเอ๋อร์ เจ้ามีสมองบ้างหรือเปล่า!”
“ตั้งใจฝึกฝนมันยากนักหรือ? ไม่มีอะไรทำแล้วหาเรื่องทำไปทั่ว คิดจะทำอะไรกันแน่? อยากเรียกร้องความสนใจหรือไง?”
ดอกไม้วิญญาณเหล่านี้ล้วนเป็นดอกไม้หายากที่ท่านอาจารย์อาฉู่เลี้ยงไว้ตอนยังมีชีวิต ทั้งยังเป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝน
สำหรับท่านอาจารย์แล้ว ดอกไม้เหล่านี้ย่อมมีความหมายไม่เหมือนสิ่งอื่น
ยอดเขาลั่วเสวี่ยหนาวเหน็บเกินไป ไม่เหมาะกับการเติบโตของดอกไม้เหล่านี้ ท่านอาจารย์จึงย้ายพวกมันไปปลูกไว้ในสวนโอสถที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ