ตู้ไฉ่ไฉ่พึมพำเสียงดังฟังชัดว่า “เรื่องมากจริง”
จากนั้นก็หยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งมาสวมอย่างรวดเร็ว
อวิ๋นชิงยื่นมือไปดึงมือของจงอวิ๋นเจ๋อออก “ศิษย์พี่...”
พี่เอามือปิดแบบนี้ ฉันโดนปิดมิดทั้งตัวเลยนะ!
แม้จงอวิ๋นเจ๋อจะเพียงวางมือคลุมเธอไว้อย่างหลวม ๆ ทั้งยังเว้นที่ให้เธออยู่บ้าง แต่ก็ยังเหมือนถูกขังอยู่ในกรง ทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีนัก
ตู้ไฉ่ไฉ่ได้ยินเสียง จึงอดมองไปทางจงอวิ๋นเจ๋อไม่ได้ ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สังเกต พอจงอวิ๋นเจ๋อคลายมือ เขาถึงเห็นว่ามีคนตัวเล็กอยู่ในอ้อมแขน แถมยังเป็นเด็กผู้หญิงด้วย!
มิน่าล่ะถึงให้เขาใส่เสื้อผ้า
แต่จงอวิ๋นเจ๋อดูแปลกไปจริง ๆ!
เซียนจุนหยุนเจ๋อเคยแต่งตัวไม่เรียบร้อยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร แถมยังอุ้มเด็กผู้หญิงไว้ในอกอย่างไม่ใส่ใจภาพลักษณ์อีกต่างหาก!
เขาหันไปมองงูดำที่เชื่องอยู่ข้าง ๆ อีกครั้ง นี่ถึงกับเริ่มเลี้ยงสัตว์เลี้ยงแล้วหรือ?
จงอวิ๋นเจ๋อโดนอะไรกระทบใจมาหรือไง?
เขามองอวิ๋นชิงแล้วถามว่า “ท่านนี้คือ...”
เด็กตัวจ้อยคนนี้เพิ่งเรียกจงอวิ๋นเจ๋อว่าศิษย์พี่ด้วยนี่นา!
เห็นอวิ๋นชิงต้องแหงนคอมองคนจนลำบาก จงอวิ๋นเจ๋อจึงอุ้มเธอออกมาจากสาบเสื้อแล้ววางไว้บนไหล่ ก่อนเอ่ยว่า “คู่บำเพ็ญของผม ฉู่อวิ๋นชิง”
อวิ๋นชิงหันไปมองเขาอย่างครุ่นคิด แล้วถามในใจว่า 【ระบบ เขาไม่ได้พูดจริงใช่ไหม?】
เธอนึกไม่ออกเลยว่าตัวเองมีอะไรให้จงอวิ๋นเจ๋อหวัง ถึงได้ทุ่มเทกับเธอขนาดนี้
ถอยมาคิดอีกที ต่อให้เขาหวังอะไรจากเธอจริง ๆ ตอนนี้เธอก็อยู่ในสภาพที่ใครจะบีบจะปั้นอย่างไรก็ได้ แล้วทำไมเขาต้องยอมเสียสละมากมายขนาดนี้เพื่อช่วงชิงสิ่งนั้นด้วย?