อวิ๋นชิงใจลอย ดวงตาเหม่อลอย
เมื่อครู่นี้เธอทำอะไรลงไปบ้างนะ?
อ๊ากกกกกก ทำไมถึงลืมใช้กลไกคุ้มครองไปได้!
เธอกัดตอบกลับไปด้วยหรือเปล่า? เธอนี่มันบ้าหรือไง!
หลังจากอวิ๋นชิงคลุ้มคลั่งไปพักหนึ่ง เธอก็ถามอย่างเคร่งเครียดว่า【ระบบ จงอวิ๋นเจ๋อวางกู่ใส่ฉันหรือเปล่า?】
ระบบ:？？？
【ไม่เคยคิดบ้างหรือว่าเธออาจจะชอบเขาเข้าแล้ว?】
อวิ๋นชิงตอบอย่างหนักแน่นว่า【ไม่มีทาง! ฉันไม่มีวันชอบผู้ชายสารเลวหรอก!】
ระบบกล่าวอย่างจริงจังว่า【โฮสต์ ตอนนี้เนื้อเรื่องพังไปนานแล้ว บุคลิกของจงอวิ๋นเจ๋อก็เห็นได้ชัดว่าแตกต่างจากในเรื่องเดิมอยู่บ้าง บางทีเขาอาจจะ...】ไม่เลวแล้วก็ได้?
มันยังพูดไม่ทันจบ อวิ๋นชิงก็ครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า【บุคลิกของจงอวิ๋นเจ๋อมีปัญหาจริง ๆ ดูเหมือนจะเลวกว่าเดิมเสียอีก】
ระบบ:！！！
【ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?】
【ยังไม่ชัดอีกเหรอ! ในเรื่องเดิม อย่างน้อยเขาก็รักนางเอกจริงใจ ถึงขั้นรักษาพรหมจรรย์เพื่อเธอ แต่ตอนนี้ล่ะ? เขากลับจูบนางรอง เขา-ไม่-บริ-สุทธิ์-แล้ว!】
ระบบ:……
ในที่สุดมันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมนายท่านถึงจู่ ๆ ก็สารภาพรัก แถมยังจูบเธอเข้าให้
มันไม่เชื่อหรอกว่าโฮสต์จะไม่หวั่นไหวเลยสักนิด อยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ เธอย่อมสัมผัสได้ว่าจงอวิ๋นเจ๋อจริงใจหรือเสแสร้ง ไม่อย่างนั้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่คงไม่ราบรื่นขึ้นเรื่อย ๆ
แต่สมองเธอกลับไม่ยอมเข้าใจเสียที! ในหัวมีแต่เนื้อเรื่องกับบุคลิกตัวละคร
จงอวิ๋นเจ๋อต้องดูออกแน่ว่าโฮสต์ก็ชอบเขาเหมือนกัน แต่เธอดันซื่อบื้อ ถ้ารอให้เธอเข้าใจเองคงยาก เขาจึงได้แต่ลงมือกระแทกให้แรงสักที เปิดช่องให้เธอคิดได้บ้างแล้วค่อยว่ากัน