ตู้ไฉ่ไฉ่เข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว และพอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาไม่ได้ถามอะไรให้มากความ เพียงต้อนรับทั้งสองเข้าบ้านอย่างกระตือรือร้น
เพราะโต๊ะหินในลานบ้านเล็กเกินไป แถมตู้ไฉ่ไฉ่ยังทำอาหารไว้มากมาย จึงวางไม่หมด
อาหารแต่ละจานถูกยกมาวางเรียงบนโต๊ะอย่างอุดมสมบูรณ์ ล้วนปรุงจากวัตถุดิบล้ำค่าที่อุดมด้วยพลังวิญญาณ
จงอวิ๋นเจ๋อเห็นอวิ๋นชิงจ้องอาหารบนโต๊ะ จึงยกมือหมายจะแตะหว่างคิ้วของเธออีกครั้ง
แต่อวิ๋นชิงกลับหลบไปนิดหนึ่ง พลางส่ายหน้าแล้วบอกว่า “ศิษย์พี่ ไม่ต้องหรอก ฉันกินแบบนี้ก็ได้เหมือนกัน”
จงอวิ๋นเจ๋อต้องใช้พลังวิญญาณจำนวนมากเพื่อช่วยคงรูปร่างของเธอไว้สักพัก เธอเกรงว่ากินเท่าไรก็คงชดเชยไม่ไหว ไม่คุ้ม แถมยังไม่จำเป็นด้วย
ในฐานะคู่บำเพ็ญที่รักเขาสุดหัวใจ จะไม่ห่วงเขาเลยสักนิดได้ยังไง!
จงอวิ๋นเจ๋อไม่ได้ฝืนใจเธอ เขาหยิบม้านั่งหยกทรงกลมหน้าเรียบที่สูงพอ ๆ กับโต๊ะมาวางข้างตัว จากนั้นจัดโต๊ะตัวเล็กกับเก้าอี้ตัวเล็กที่เหมาะกับรูปร่างของอวิ๋นชิงไว้บนนั้น แล้ววางชาม ตะเกียบ และถ้วยใบจิ๋วทำจากหยกลงบนโต๊ะเล็กอีกที
ตู้ไฉ่ไฉ่มองภาพนั้นจนตาค้าง
ใครจะไปคิดว่าเซียนจุนหยุนเจ๋อผู้เย็นชาและเฉยเมย จะอ่อนโยนเอาใจใส่ได้ขนาดนี้ เปิดหูเปิดตาเขาจริง ๆ
เขารู้จักจงอวิ๋นเจ๋อมานานพอสมควร แต่ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายใส่ใจใครขนาดนี้มาก่อน สมกับเป็นคู่บำเพ็ญจริง ๆ แฮะ!
เห็นจงอวิ๋นเจ๋อเตรียมแม้กระทั่งถ้วยเรียบร้อยแล้ว ตู้ไฉ่ไฉ่ก็รีบรินสุราดอกไม้วิญญาณใส่ถ้วยเล็กให้อวิ๋นชิงอย่างกระตือรือร้น
จงอวิ๋นเจ๋อไม่ได้ห้าม เพียงบอกอวิ๋นชิงว่า “กินอาหารก่อน เดี๋ยวค่อยดื่ม”