เรื่องที่อวิ๋นชิงบอกว่าไม่ชอบมังกรนั้น ระบบไม่กังวลเลยสักนิด
ถ้ามีปัญญา ก็ลองพูดแบบนี้ตอนกลับไปแดนสวรรค์ดูสิ!
จงอวิ๋นเจ๋อมองคนตัวจิ๋วในมือ นางเพิ่งไออย่างหนักจนขอบตาแดงก่ำ ในดวงตายังเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ แม้จะพยายามเกร็งใบหน้าไว้ก็ดูน่าสงสารจับใจ
ตอนนี้นางกอดนิ้วเขาไว้แน่น ท่าทางพึ่งพาอาศัย ทำให้ความขุ่นมัวเพียงน้อยนิดในใจเขามลายหายไป
เขาใช้นิ้วหัวแม่มือลูบแก้มนุ่มนิ่มของนางเบา ๆ ก่อนถอนหายใจในใจ ดูท่าทางฉลาดแท้ ๆ ที่จริงกลับซื่อบื้อ แล้วเขาจะถือสานางไปทำไมกัน?
อวิ๋นชิงไม่รู้ว่าจงอวิ๋นเจ๋อกำลังคิดอะไร นางรู้สึกว่าตัวเองเพิ่งตกใจอย่างหนัก จึงต้องหาอะไรกินเพื่อปลอบขวัญสักหน่อย
นางจึงนั่งลงบนฝ่ามือของจงอวิ๋นเจ๋อ หยิบแผ่นแป้งอบชิ้นเล็กออกมาแทะ
จงอวิ๋นเจ๋อมองนางเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “ศิษย์น้อง...”
อวิ๋นชิงคาบแผ่นแป้งอบแล้วเงยหน้ามองเขา จากนั้นก็ได้ยินเขาพูดอย่างไม่ทันตั้งตัวว่า “ศิษย์น้อง พี่มีใจให้เจ้า”
อวิ๋นชิงเบิกตากว้างทันที หลังจากสำลักแล้วก็เกือบจะติดคออีกครั้ง
จงอวิ๋นเจ๋อเป็นอะไรไป? นี่เขาทั้งทำเนื้อเรื่องพัง ทั้งหลุดบทบาทตัวเองเลยนี่นา!
เขาไม่ใช่คนเย็นชา สำรวม และเก็บงำความรู้สึกหรอกหรือ?
ในเนื้อเรื่องเดิม เขาเข้าใจเรื่องความรักได้ค่อนข้างช้า แม้จะเอ็นดูนางเอกเป็นพิเศษตั้งแต่แรก แต่กว่าจะรู้ใจตัวเองอย่างแท้จริงก็ผ่านไปถึง 200 ปี
ถึงจะเข้าใจว่าใครคือรักแท้ได้อย่างยากลำบาก เขาก็ยังสำรวมอย่างยิ่ง ไม่มีทางพูดคำอย่าง “พี่มีใจให้เจ้า” ออกมาง่าย ๆ
เพราะเขาไม่เคยแสดงความรู้สึกออกมาตรง ๆ แม้จะตามใจนางเอกจนแทบจะยกขึ้นฟ้า แต่นางเอกก็ยังคงกังวลใจ ไม่เข้าใจว่าเขารู้สึกกับนางอย่างไรกันแน่