อวิ๋นชิงพยายามอธิบายเหตุผลกับเขา «ศิษย์พี่ จู่ ๆ ฉันตัวใหญ่ขึ้น เสื้อผ้าของคุณจะถูกดันจนขาดนะ»
«ไม่ขาดหรอก»
อ้อ จริงด้วย! แม้แต่ชุดกระโปรงตัวจิ๋วที่เธอสวมอยู่ก็ยังเป็นศาสตราวิญญาณ เสื้อคลุมแพรของจงอวิ๋นเจ๋อก็คงไม่ใช่เสื้อผ้าธรรมดาเหมือนกัน ไม่พังง่าย ๆ หรอก
เธอกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่จงอวิ๋นเจ๋อกลับยื่นเนื้อแห้งชิ้นเล็ก ๆ ที่อัดแน่นด้วยพลังวิญญาณและส่งกลิ่นหอมมาให้ แล้วถามว่า «กินไหม?»
อวิ๋นชิง: …นี่มันต้องกินอยู่แล้วสิ!
ช่างเถอะ ถูกอุ้มไว้ก็ถูกอุ้มไว้ไป อย่างไรเสียก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร
อวิ๋นชิงประคองเนื้อแห้งไว้ กินอย่างมีความสุข
จงอวิ๋นเจ๋อก้มมองกระหม่อมที่มีผมดำขลับของเธอ แล้วถามว่า «รสชาติเป็นอย่างไร?»
แก้มของอวิ๋นชิงตุ่ยเพราะอมอาหารไว้เต็มปาก เธอพยักหน้าอย่างเย็นชา «พอใช้ได้»
ถึงจงอวิ๋นเจ๋อจะมองไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่ก็จินตนาการได้ว่าเวลานี้เธอมีท่าทางเช่นไร
แววขบขันวูบผ่านดวงตาของเขาอย่างไม่ชัดเจนนัก «ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมเพิ่มอีก...»
เขาพูดได้เพียงครึ่งเดียว จู่ ๆ ก็เงยหน้ามองไปยังที่ไกล
อวิ๋นชิงเองก็ได้ยินเสียงบางอย่างตามมาติด ๆ ดูเหมือนกำลังเคลื่อนใกล้เข้ามาหาพวกเขาอย่างต่อเนื่อง
เธอกัดเนื้อแห้ง พลางเงยหน้าขึ้น ก็เห็นแสงคมกริบสายหนึ่งพุ่งห่างออกไปกลางอากาศด้วยแรงกดดันประหนึ่งจะฉีกมิติให้ขาด
ไม่นานนัก เสียงดังสนั่นจนแผ่นดินสะเทือนภูเขาสั่นก็ดังมาจากที่ไกล ดูท่าจะเป็นสัตว์ขนาดมหึมา
อวิ๋นชิงเงยหน้ามองจงอวิ๋นเจ๋อ สีหน้าจริงจังแล้วถามว่า «ศิษย์พี่ นั่นอะไรเหรอ น่าลองชิมไหม?»