ตอนอวิ๋นชิงถือกระติกเก็บความร้อนเตรียมออกจากบ้าน ลู่เส้าอันที่เพิ่งกลับมาถึงก็ขวางเธอไว้
อวิ๋นชิงประหลาดใจเล็กน้อย “พี่ ทำไมวันนี้กลับบ้านเร็วจัง”
ลู่เส้าอันตอบอย่างจนใจ “แม่โทรมาบอกว่าช่วงนี้เธอเหนื่อย ให้พี่ที่เป็นลูกอกตัญญูไปส่งข้าวแทนเธอ”
อวิ๋นชิงรีบพูด “ฉันไม่เหนื่อยสักหน่อย พี่งานยุ่งไม่ใช่เหรอ”
“แม่พูดขนาดนั้นแล้ว ต่อให้ยุ่งแค่ไหนก็ต้องไปสิ! ไม่อย่างนั้นพี่ได้เป็นลูกอกตัญญูจริง ๆ แน่”
ระหว่างพูด เขาก็รับกระติกเก็บความร้อนจากมืออวิ๋นชิง “งั้นพี่ไปโรงพยาบาลก่อนนะ ถ้าหิวก็ทานข้าวก่อนได้เลย ไม่ต้องรอพี่”
อวิ๋นชิงเดินตามเขาออกไป “ฉันไปด้วย”
ลู่เส้าอันหันกลับมาดันเธอให้กลับเข้าไป “พี่ไปคนเดียวก็พอ ช่วงนี้เธอก็เหนื่อยแล้ว พักผ่อนให้ดีเถอะ”
“ฉันไม่เหนื่อย”
“เชื่อฟังหน่อย! ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวแม่ก็ต้องดุพี่อีก”
อวิ๋นชิง: …ฉันไม่เหนื่อยจริง ๆ นะ!
แค่อยากจับตาดูเหยียนเฉินหน่อย ทำไมถึงยากขนาดนี้นะ
อวิ๋นชิงกลุ้มใจจนกินข้าวไม่อร่อย
ในที่สุดลู่เส้าอันก็กลับมาเสียที อวิ๋นชิงอยากรู้ว่าเขาจะพูดถึงลู่เหมี่ยวเหมี่ยวหรือเหยียนเฉินบ้างไหม แต่กลับเห็นว่าใบหน้าของเขาดูแปลก ๆ แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความเสียดาย
อวิ๋นชิงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงถามขึ้น “พี่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ”
เธอคิดว่าช่วงนี้ถึงจะไปโรงพยาบาลบ่อย แต่ก็ไม่ได้ตรวจอะไรสักหน่อย คงไม่ใช่ว่าจู่ ๆ จะพบว่าตัวเองเป็นโรคร้ายหรอกนะ
แล้วท่าทางเสียดายแบบนั้นหมายความว่ายังไง
ลู่เส้าอันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมา “เหยียนเฉินฟื้นแล้ว”
พอได้ยิน อวิ๋นชิงก็ชะงักไป เหยียนเฉินฟื้นแล้วงั้นเหรอ
ในเนื้อเรื่อง เหยียนเฉินไม่ได้ฟื้นตัวอย่างรวดเร็วเพราะความสามารถพิเศษของลู่เหมี่ยวเหมี่ยวหรอกเหรอ แถมทุกครั้งที่ลู่เหมี่ยวเหมี่ยวแตะเนื้อต้องตัวเขา อาการของเขาก็ดีขึ้นเล็กน้อย